Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΤΟ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ.

πηγή: www.johnsanidopoulos.com

Φυλάσσεται στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου Κωνσταντινουπόλεως.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Αγία Ευφημία, τοιχογραφία τού 17ου αιώνα
Εκκλησία της Αγίας Τριάδος στο Nikitniki της Μόσχας
Η Αγία Ευφημία έζησε και μαρτύρησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.).

Γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα από τον Συγκλητικό Ψιλόφρων και την Θεοδωριανή που φρόντισαν όμως ώστε η Θυγατέρα τους να αναπτύξει κάθε χριστιανική αρετή.

Την εποχή εκείνη όταν ο Διοκλητιανός κίνησε μεγάλο διωγμό εναντίον των χριστιανών, στα μέρη της Ανατολής ήταν ηγεμόνας ο Πρίσκος με συνάρχοντα τον φιλόσοφο Απελλιανό, που ήταν κι ιερέας του θεού Άρη. 

Έτσι όταν έφθασε η γιορτή του θεού τους, έστειλαν γράμματα και κήρυκες σε όλη την επαρχία της Χαλκηδόνας, προσκαλώντας όλους να γιορτάσουν ενώ όσοι δεν θα πήγαιναν στη Χαλκηδόνα, όπου ήταν ο ναός του Θεού, θα τιμωρούνταν με θάνατο.

Αφθαρτο το Σκήνωμα της Αγίας Ευφημίας
Τότε η Ευφημία αποφάσισε μαζί με άλλους χριστιανούς να απέχει από τη γιορτή των ειδωλολατρών και για το λόγο αυτό συνελήφθη και φυλακίσθηκε.

Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της οι εχθροί του Χριστού προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να πείσουν την Αγία να αρνηθεί την πίστη της και να ασπασθεί τα είδωλα. 

Όταν συνειδητοποίησαν πως η ευφημία δεν επρόκειτο να αλλάξει την πίστη της με τους λόγους, τη βασάνισαν φριχτά. 

Με τη θεία χάρη, η Αγία δεν έπαθε τίποτα από τα βασανιστήρια αλλά τελικά οι δήμιοι, την έριξαν σε άγρια θηρία, πέντε λιοντάρια και τρεις αρκούδες τα οποία όμως αντί να της επιτεθούν, της φιλούσαν ευλαβικά τα πόδια. 

Μία αρκούδα όμως της δάγκωσε το σώμα, δεν σχηματίστηκε πληγή ούτε έτρεξε αίμα αλλά έτσι  η αγία παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο, και την ίδια στιγμή έγινε σεισμός που προκάλεσε αναστάτωση και οι γονείς της βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν το σώμα της και να το θάψουν με τα χέρια τους κοντά στη Χαλκηδόνα.


Το Θαύμα τής Αγ. Ευφημίας. Τοιχογραφία 16ου αιώνα
Ιερά Μονή Voronet, νότια Μπουκοβίνα, Ρουμανία.
Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ.

Αυτήν την ήμερα, στις 11 Ιουλίου, τιμάμε την ανάμνηση του θαύματος που έγινε από την αγία Ευφημία: κατά την εποχή των βασιλέων Μαρκιανού και της Πουλχερίας, συντάχθηκαν δύο τόμοι που περιείχαν τον όρο της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα το 451 παρουσία 630 Θεοφόρων Πατέρων και ήταν ένας των ορθοδόξων και ένας των Μονοφυσιτών.

Για να πάψει λοιπόν η έριδα μεταξύ των δύο πλευρών, αποφασίστηκε να τεθούν και οι δύο τόμοι μέσα στη λάρνακα της αγίας Ευφημίας, για να φανεί ποιον από τους δύο θα δεχτεί η Αγία. Μετά την αποσφράγιση της λάρνακας, βρέθηκε ο μεν των αιρετικών τόμος στα πόδια της Αγίας πεταμένος, ο δε των ορθοδόξων στο στήθος της.

Η αγία Ευφημία άθλησε στις 16 Σεπτεμβρίου του 303 και το άφθαρτο Σκήνωμα της μεταφέρθηκε από τον τόπο της ταφής της αρχικά στο Ναό των Αγίων Αποστόλων, μετά την Αλωση της Πόλης στον Ναό της Παμμακαρίστου και αργότερα στο Φανάρι όπου στο δεξιό μέρος του ναού του Αγίου Γεωργίου έγινε παρεκκλήσι της Αγίας Ευφημίας, την εποχή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Γρηγορίου.

Η μνήμη της Τιμάται στις 16 Σεπτεμβρίου τη δε μνήμη του θαύματος που συνέβη τότε στη Χαλκηδόνα, στις 11 Ιουλίου.




Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΣΤΡΕΙΔΑ, ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ.

πηγή φωτογραφίας: agioritikesmnimes.pblogs.gr

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου όρους, της οποίας είναι Προστάτης.



Η σχισμή 8 εκατοστών στο μέτωπο του Αγίου Νικολάου
δημιουργήθηκε  όταν οι μοναχοί ξεκόλλησαν το όστρακο
και έτρεξε αίμα το οποίο φαίνεται ακόμη και σήμερα.
Στο μέτωπο του αγίου Νικολάου υπάρχει κάθετα μία σχισμή οκτώ εκατοστών, πάνω στην οποία  είχε κολλήσει ένα μεγάλο «όστρακο» κατά το χρονικό εκείνο διάστημα, πού η εικόνα είχε μείνει στο βυθό της θάλασσας πρίν την ψαρέψουν μοναχοί - ψαράδες της Μονής και έτσι η εικόνα αυτή του Αγίου έλαβε την προσωνύμιο: «Αγιος Νικόλαος ο Στρειδάς ή Αστρειδάς».

Η παράδοση αναφέρει ότι «εξήχθη εκ τής θάλασσας, υπό τών αλιέων τής Μονής κατά τούς χρόνους τής ανιδρύσεως αυτής», και την ανέσυραν κατά τύχη  με τα δίχτυα τους αφού αυτά πιάστηκαν επάνω στο όστρακο.

Το όστρακο αυτό ήτανε κολλημένο επάνω στο μέτωπο του αγίου Νικολάου, στην εικόνα και όταν  προσπάθησαν πολύ προσεχτικά οι μοναχοί να το αποκολλήσουν μόλις το έκαναν αυτό, στο μέτωπο του αγίου έτρεξε αίμα και αυτό φαίνεται θαυματουργικά ακόμη μέχρι και σήμερα κάτι που βεβαιώνει έτσι το θαύμα της ανεύρεσης της εικόνας του Αγίου Νικολάου.

Η Ιερά Μονή Σταυρονικήτα
πηγή φωτογραφίας: castlesoffreedom.blogspot.gr
Στο μέρος όπου τοποθετήθηκε η Εικόνα του Αγίου Νικολάου, όταν την βγάλανε οι μοναχοί  από  την θάλασσα, έρευσε με θαυματουργό τρόπο, γλυκό  νερό με το αγίασμα αυτό να βρίσκεται ακόμη και σήμερα στο βάθος του Αρσανά της Μονής  Σταυρονικήτα, κάτι που δεν είναι γνωστό σε πολλούς.

Εξ' αιτίας αυτού του θαύματος ο πατριάρχης Ιερεμίας όρισε, να εορτάζει και να τιμάται η Μονή επ' ονόματι του αγίου Νικολάου. 


Το δέ όστρακο αυτό, διατηρήθηκε σαν ιερότατο κειμήλιο με το μισό να βρίσκεται στην Μονή και το άλλο μισό το έκαναν, σύμφωνα με την παράδοση, εγκόλπιο - δώρο στον πατριάρχη Ιώβ τής Ρωσίας. 

Τό πιο πιθανό είναι η εικόνα να ρίχτηκε στο βυθό από τούς Καταλανούς πειρατές μετά από μία επιδρομή στην περιοχή το 1306 και αυτό επιβεβαιώνεται και από την χρονολόγησή της στα τέλη περίπου του 13ου αιώνα ενώ ανελκύστηκε από ψαράδες - μοναχούς της Μονής το 1589, επί πατριαρχίας Ιερεμίου Β΄, έτσι η εξαιρετικής τέχνης ψηφιδωτή αυτή εικόνα του Αγίου Νικολάου έμεινε ανέπαφη στον βυθό της περιοχής του Αγίου όρους για 283 ολόκληρα χρόνια. 

Η Μονή Σταυρονικήτα είναι 15η στην τάξη των Αγιορείτικων μονών με την ιστορία της να αρχίζει τον 10ο αιώνα, είναι ελληνική, κοινοβιακή από το 1968 και εορτάζει στις 6 Δεκεμβρίου του Αγίου Νικολάου. 

Aρχιμανδρίτου Νίκων Κουτσίδη, Ο άγιος Νικόλαος ο θαυματουργός, Εκδόσεις Παπαδημητρίου, 1998, σελίδες 82 - 83.



Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ.

πηγή: www.agioiathinas.com

Φυλάσσονται στον Ιδρυματικό Ναό των Αγίων Αναργύρων του Γενικού Νοσοκομείου Δυτικής Αττικής "Αγία Βαρβάρα" και τίθενται σε προσκύνηση, μαζί με το ράσο και το μοναχικό του σχήμα.

«Παιδιά μου, προσεύχεσθε; και πώς προσεύχεσθε; ...με την ευχή του Ιησού να προσεύχεσθε, με το ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ. Έτσι να προσεύχεσθε. Έτσι είναι καλά»
(πατήρ Νικηφόρος).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Το πατρικό σπίτι τού Αγίου Νικηφόρου
πηγή: www.agiosnikiforos.gr
Ο πατήρ Νικηφόρος (κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης) γεννήθηκε το 1890 σε ένα ορεινό χωριό των Χανίων, το Σηρικάρι. 

Οι γονείς του κοιμήθηκαν νωρίς, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο παππούς του να τον στείλει στα Χανιά στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών, προκειμένου να μάθει την τέχνη του κουρέα. 

Εκεί γρήγορα έγινε αγαπητός λόγω της κοινωνικότητας, της εξυπνάδας και της ομορφιάς του όμως εκεί ήτανε και η περίοδος, που άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της λέπρας (νόσος Χάνσεν), που θα τον ταλαιπωρούσε φρικτά στην υπόλοιπη ζωή του έτσι στα 16 του, ο Νικόλαος για να αποφύγει τον επερχόμενο εγκλεισμό του στην Σπιναλόγκα, καθότι τα σημάδια της νόσου είχαν αρχίσει να γίνονται πολύ εμφανή, διέφυγε ακτοπλοϊκώς στην Αλεξάνδρεια. 

Ο Αγιος Νικηφόρος σε νεαρή ηλικία στήν Αλεξάνδρεια
της Αιγύπτου
πηγή: www.agioiathinas.com
Η λέπρα την εποχή εκείνη αντιμετωπιζόταν με φόβο και αποτροπιασμό ως μια μεταδοτική και ανίατη ασθένεια (η φαρμακευτική αγωγή ανακαλύφθηκε μόλις το 1947). Ο Νικόλαος σύντομα έγινε αγαπητός και στην ανθούσα τότε ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας εργαζόμενος σαν κουρέας όμως η εξέλιξη της αρρώστιας του ήταν τέτοια, που ήταν αδύνατον να την κρύψει πλέον.

Με τη μεσολάβηση ενός αρχιερέως πήγε στο λωβοκομείο της Χίου, σε ηλικία 24 ετών και μέσα στις άπειρες θλίψεις και κακουχίες του, ο Θεός ευδόκησε να γνωριστεί και να συνδεθεί άρρηκτα πνευματικά με τον Άγιο Άνθιμο Βαγιάνο (εορτάζεται στις 15 Φεβρουαρίου), που υπηρετούσε τον καιρό εκείνο τις λειτουργικές ανάγκες του λεπροκομείου. 

Ο Νικόλαος, με ασφαλή οδηγό τον Άγιο Άνθιμο ξεκίνησε με ζήλο τον εκεί πνευματικό του αγώνα, παρεδόθη ολοκληρωτικά στα χέρια του Αγίου πνευματικού του πατρός, και σε διάστημα δύο ετών έλαβε το αγγελικό σχήμα, υπό το μοναχικό όνομα Νικηφόρος. 

Ο αγώνας του πατρός Νικηφόρου ήταν αξιοζήλευτος ακόμα και σε υγιείς μοναχούς, παρά το γεγονός ότι η εξέλιξη της νόσου ήταν ραγδαία και οι αλλοιώσεις στο σώμα του ήταν πλέον ιδιαίτερα εμφανείς.

Ο Αγιος Νικηφόρος, νέος μοναχός στήν Χίο
πηγή: 
www.agiosnikiforos.gr
Προσευχόταν ώρες ατελείωτες κατά διάρκεια της νύχτας, κάνοντας αμέτρητες μετάνοιες, που συνδύαζε με αυστηρή νηστεία και αδιάκριτη γνήσια υπακοή στον γέροντά του και καθημερινά εργαζόταν στου κήπους του λωβοκομείου και παράλληλα ασκούσε καθήκοντα ψάλτη. 

Ακόμα και όταν η ασθένειά του κατέστρεψε την όρασή, δεν πτοήθηκε καθόλου, συνεχίζοντας να ψάλλει από στήθους ενώ οι συνασθενείς του λάβαιναν δύναμη και κουράγιο από την παρουσία του που η δύναμή του ιδίου ήταν η προσευχή.

Το 1957, όταν έκλεισε το λωβοκομείο της Χίου, ο Άγιος Άνθιμος μερίμνησε και έστειλε τον π. Νικηφόρο στον αντιλεπρικό σταθμό της Αγίας Βαρβάρας Αθηνών. 

Μάλιστα στην συστατική επιστολή προς το θεοφόρο πατέρα Ευμένιο, που υπηρετούσε το ίδρυμα των Αθηνών, του εφιστούσε την προσοχή να προσέξει «τον θησαυρό που του έστελνε η Παναγία διότι είχε πολλά να ωφεληθεί από εκείνον». 

Ο πατήρ Ευμένιος υποδέχθηκε με πολλή αγάπη τον 67 ετών περίπου πατέρα Νικηφόρο, του οποίου τα μέλη και τα μάτια είχαν τελείως αλλοιωθεί και παραμορφωθεί από τη νόσο όμως σύντομα, όταν αντιλήφθηκε την πνευματική του κατάσταση του π. Νικηφόρου έγινε υποτακτικός του.

Ο Αγιος Νικηφόρος δεξιά με τον Αγιο Ανθιμο αριστερά
και τροφίμους του Λωβοκομείου Χίου.
πηγή: www.agioiathinas.com
Πλέον τα χαρίσματα της Θεία Χάριτος, που επεσκίαζαν τον Άγιο Νικηφόρο ήταν εμφανή από όλους και ως εκ τούτου μεγάλο πλήθος κόσμου συνέρρεε στο ταπεινό του εκείνο κελλάκι του λεπρού μονάχου Νικηφόρου, για να πάρει την ευχή του και παρά το γεγονός, ότι ο ίδιος ήταν κατάκοιτος με πάμπολλες πληγές και αφόρητους πόνους, παρηγορούσε πάντα τους θλιβομένους και πονεμένους που τον επισκέπτονταν. 

Τα μάτια του ήτανε μονίμως ερεθισμένα, η όραση του ελάχιστη, τα χέρια του αγκυλωμένα και τα κάτω άκρα του εντελώς παραλυμένα, τίποτα από όλα αυτά όμως δεν τον εμπόδιζε να είναι γλυκύτατος, μειλίχιος, χαμογελαστός και ευχάριστος προς τους επισκέπτες του και το φαγωμένο πρόσωπο του, από τα στίγματα της ασθένειας, έλαμπε ολόκληρο με αποτέλεσμα να γεμίζουν με χαρά, ειρήνη και πίστη οι επισκέπτες του πάμπτωχου και φαινομενικά ασθενή ανθρώπου, που συνέχεια δοξολογούσε τον Θεό του.

Ο Αγιος Νικηφόρος τα τελευταία του χρόνια στό
κελλάκι  του στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων
της Αγίας Βαρβάρας Αττικής

πηγή: www.agiosnikiforos.gr
Ανεπαύθη εν Κυρίῳ στις 4 Ιανουαρίου του 1964, σε ηλικία 74 ετών, κηδεύθηκε στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων και ετάφη στο εκεί κοιμητήριο και κατά την ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του αυτά ευωδίαζαν ενώ αγιοκατατάχθηκε τον Δεκέμβριο του 2012 με τη μνήμη του να τιμάται την 4 Ιανουαρίου κάθε έτους.

Η εκκλησία των αγίων Αναργύρων την οποία ο Άγιος υπηρετούσε ανελλιπώς ως ψάλτης, είναι επισκέψιμη από τις 17.00 - 19.00 κάθε Τετάρτη και Σάββατο απόγευμα, καθώς και τις πρωινές ώρες της Κυριακής κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

Δυστυχώς το κελλάκι του Αγίου δεν υφίστανται πλέον και ο τάφος του έχει απαλλοτριωθεί από τον Δήμο για την δημιουργία γηπέδου και στην αρχική θέση του κελλιού του Αγίου που υπήρχε τότε, υπάρχει σήμερα ένα υπαίθριο προσκυνητάρι - εκκλησίδιο λίγα μέτρα μακρύτερα του Ναού των αγίων Αναργύρων ενώ στον ίδιο χώρο ο προσκυνητής μπορεί να επισκεφθεί, το κελί του αγιασμένου σύγχρονου γέροντα πατρός Ευμενίου Σαριδάκη καθώς και τον τάφο του, όπως επίσης και το παρακείμενο, αφιερωμένο στον Άγιο Νικηφόρο παρεκκλήσιο.

Το μοναδικό έργο που έχουμε εκ χειρός του Αγίου Νικηφόρου είναι μια πρόχειρη, αλλά περιεκτική επιστολή που έγραψε προς στην Ηγουμένη της Ιεράς Μονής της Παναγίας Βοηθείας της Χίου, στις 22 Ιουλίου του 1961, που περιέχει τα θαύματα του Αγίου Βαγιάνου στα οποία υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας.

Η μνήμη του τιμάται στις 4 Ιανουαρίου.





Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΜΟΝΗ ΤΑΤΑΡΝΑΣ.


Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή της Παναγίας Τατάρνης στο Καρπενήσι.



Το παλιό μοναστήρι της Τατάρνας, φωτ. του 1895
πηγή: www.agriniopress.gr
 
Σύμφωνα με την παράδοση το μοναστήρι πρωτοιδρύθηκε το 1111, ήτανε «Βασιλομονάστηρο» και πιστευόταν ότι το έχτισε η Αγία Θεοδώρα, Βασίλισσα της Άρτας, όμως η Αγία αυτή Βασίλισσα έζησε αργότερα, τουλάχιστον μετά εκατό χρόνια και επομένως δεν μπορείi να είναι κτητόρισσα.

Από το πρώτο εκείνο κτίσμα έμειναν πλέον μόνο κάποια ερείπια στη θέση «Παληομονάστηρο» τα οποία μπερδεύτηκαν με τα νεώτερα ερείπια από την κατολίσθηση και τον σεισμό του 1963 που επακολούθησαν την κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών και την δημιουργία της λίμνης των Κρεμαστών. 

Από αυτό το παλαιό «Βασιλομονάστηρο» προέρχεται η μοναδική αυτή ψηφιδωτή Ιερά Εικόνα της 'Ακρας Ταπείνωσης τού ΙΒ' - ΙΓ' αιώνος, που σώζεται μέχρι και σήμερα στο Σκευοφυλάκιο της Μονής.


 Η σφραγίδα του Μοναστηρίου Τατάρνης (Τατάρνας)
πηγή: www.epoxi.gr 
Η παράδοση αναφέρει τα εξής για την εύρεση αυτής της εικόνας:

Απέναντι, στα βουνά του Βάλτου, πέρα απ' τον Αχελώο, κάποιος  όταν ξαφνικά κάποιο βράδυ βλέπει έκπληκτος ένα ζωηρό φως να λάμπει στο σκοτάδι, ακριβώς απέναντι, κατά την πλευρά της Ευρυτανίας που του έκαμε μεγάλη εντύπωση. 

Ο τόπος εκεί όπου φαίνονταν το φως ήξερε ότι ήταν έρημος όμως το φως εκείνο ήταν λαμπρό, δεν ήταν φωτιά που μπορούσαν να ανάψουν κάποιοι ποιμένες την νύχτα. Την άλλη νύχτα το φως ξαναφάνηκε, έφεγγε όλη την νύχτα και με το χάραμα χανόταν.

Η Μονή Τατάρνης σήμερα
Ξαναφάνηκε και την τρίτη νύχτα και κατάλαβε ο αγαθός τσοπάνης, ότι ήταν ένα σημάδι θεϊκό, είχε ακούσει άλλωστε ότι με φως φανερώθηκαν πολλές Εικόνες. Ήταν κάλεσμα για κάτι ιερό που κρυβόταν για χρόνια και έπρεπε να φανερωθεί. Πώς όμως να εντοπίσει το σημείον; 

Την ημέρα που φαινόταν ο τόπος δεν φαινόταν το φως και την νύχτα που φαινόταν το φως, δεν διακρίνετε η περιοχή και ήταν αρκετά μακρυά ώσπου ξάφνου, την τρίτη νύχτα ο νους του φωτίστηκε. Έμπηξε στη γη μια διχάλα, ακούμπησε πάνω σ' αυτή την ποιμενική ράβδο του, στόχευε με το ένα μάτι προς τα εκεί που φαινόταν το φως και όταν μάτι, ράβδος και φως μπήκαν στην αυτή ευθεία, σταθεροποίησε την ράβδο και περίμενε με αγωνία να ξημερώσει. 


Το παλιό μοναστήρι της Τατάρνας, φωτ. 18ου αιώνα
Σαν έφεξε καλά ο τόπος, κοιτάζει πάλι και τότε το σημείο εντοπίσθηκε εύκολα. 

Ξεκίνησε γεμάτος λαχτάρα και χαρά, περνά κολυμπώντας τον Άσπρο κι ανηφορίζει, φθάνει σε ένα τόπο γεμάτο βάτα, κόβει και κόβεται, ματώνει, ξεσχίζεται, αλλά αυτός συνεχίζει. 

Η επιμονή του αμείβεται, ανάμεσα στα βάτα βρίσκει μια εικόνα μικρή. Αναγαλλιάζει. Από αυτή προέρχονταν το φως.. 

Η θαυματουργή αυτή εικόνα χρονολογείτε το 1350, είναι φτιαγμένη με πολύ μικρές ψηφίδες, μικρές σαν ένα κεφάλι καρφίτσας και παριστάνει τον Κύριο αμέσως μετά την Αποκαθήλωση, είναι η απεικόνιση της Άκρα Ταπείνωσις και σύμφωνα με τους ειδικούς είναι ένα έργο μοναδικό και σπάνιο στον κόσμο.

Από την εύρεσή της η εικόνα αποτελεί παλλάδιο της Μονής, σέμνωμα και καύχημά της που παλαιότερα την είχαν στην εκκλησία για προσκύνηση όμως οι ευλαβείς γυναίκες ξεκολλούσαν κρυφά ψηφίδες και τις κρατούσαν για φυλακτά. 

Σήμερα φυλάσσεται στο σκευοφυλάκιο της Μονής, το 1963 ταξίδεψε στην Αθήνα για να κοσμήσει την Πανευρωπαϊκή Έκθεση Βυζαντινής Τέχνης ενώ ταξίδεψε και πάλι για να στολίσει την έκθεση πού έγινε και για τα εκατόν πενήντα χρόνια της Αθήνας, ως πρωτεύουσας του Ελληνικού Κράτους.


Πηγή: www.ecclesia.gr





ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 179 ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΑΩ (ΝΤΑΟΥ) ΠΕΝΤΕΛΗΣ.

πηγή: www.agioiathinas.com


Φυλάσσονται στον πρόναο του Καθολικού της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Πεντέλης καθώς και σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, δίπλα από το Καθολικό.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Οι Άγιοι Εκατόν εβδομήντα εννιά Οσιομάρτυρες
της μονής Νταού Πεντέλης
Οι Άγιοι Εκατόν εβδομήντα εννιά Οσιομάρτυρες της μονής Νταού Πεντέλης μαρτύρησαν περί τα τέλη του 17ου αιώνα (πιθανώς το 1680), κατά την εποχή που Αλγερινοί πειρατές λεηλατούσαν τα παράλια μέρη.

Κάποιος από τους υπηρέτες της μονής, ο οποίος μισούσε τους μοναχούς, συνεννοήθηκε με τους πειρατές και τους έβαλε μέσα στη μονή την ώρα που οι Πατέρες εόρταζαν την Ανάσταση. 

Οι Πατέρες, έχοντας πολλές φορές υποφέρει από επιδρομές και λεηλασίες, είχαν κατασκευάσει ως τελευταία έξοδο κινδύνου ένα υπόγειο τούνελ όπου ξεκινούσε από τα δεξιά του Ιερού και κατέληγε στη Ραφήνα και μέσω αυτής της σύραγγας, ο προδότης οδήγησε τους βάρβαρους στο Μοναστήρι ανήμερα της Αναστάσεως. 

Οι πειρατές αιφνιδίασαν τους Μοναχούς, που τους βρήκαν όλους συναγμένους στην Εκκλησία, με αναμμένες τις λαμπάδες, να ψάλλουν το τελευταίο «Χριστός Ἀνέστη» της Πασχαλινής Θείας Λειτουργίας και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε καθολική και η λεηλασία ολοκληρωτική, βρήκαν φρικτό μαρτυρικό θάνατο 179 Μοναχοί. 

Ο χώρος, που φιλοξενεί τα λείψανα των μαρτύρων
δίπλα από το καθολικό.
Από τους μοναχούς, σώθηκε μόνο ένας ιερέας της μονής με τον υποτακτικό του, που είχε μεταβεί στο μετόχι Γεροτσακούλι (ή Χεροσακκούλι), για να τελέσει εκεί την ακολουθία της Αναστάσεως. 

Όταν επέστρεψε, βρήκε την μονή κατεστραμμένη και σφαγμένους όλους τους Πατέρες. 

Αφού περισυνέλεξε τα τίμια λείψανα, τα ενταφίασε με ευλάβεια και τιμή όμως δυστυχώς τα τα άγια λείψανά παρέμεναν ανεύρετα έως τα μέσα του 20ου αιώνα, παρά τις επισταμένες προσπάθειες που είχαν καταβάλει αρκετοί ηγούμενοι της Μονής Πεντέλης. 

Ο χώρος, που φιλοξενεί τα λείψανα των μαρτύρων
δίπλα από το καθολικό.
Το 1963 το μοναστήρι επανασυστάθηκε με την εγκατάσταση μιας γυναικείας αδελφότητας. 

Δύο χρόνια αργότερα, το 1965, ξεκίνησαν εργασίες συντηρήσεως του Καθολικού της Μονής από την Αρχαιολογική Υπηρεσία με τη μοναχική Συνοδεία να επιδίδεται σε 40μερη προσευχή για την ανεύρεση των αγίων λειψάνων των σφαγιασθέντων πατέρων. 

Την 40η ημέρα ακριβώς, οι εργάτες ένιωσαν μια ανεξήγητη ευωδία, κατά την διευθέτηση των πλακών του δαπέδου του ναού και αμέσως κάλεσαν την αδελφότητα και παρουσία της αποκαλύφθηκαν ενταφιασμένα τα άγια λείψανα των Πατέρων.

Η ένταξη των 179 Οσιομαρτύρων Πατέρων της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος στο αγιολόγιο της Εκκλησίας έγινε με την από 14 Αυγούστου 1992 συνοδική απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Σήμερα, τα λείψανα φυλάσσονται σε λάρνακα στον πρόναο του καθολικού, καθώς και σε ειδικό χώρο, που έχει οικοδομηθεί και διαμορφωθεί προς τον σκοπό αυτό δίπλα από το καθολικό.

Η μνήμη τους εορτάζεται με βάση το Πάσχα, 2 ημέρες μετά.


Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗ.

πηγή: agiamarinaalykou.blogspot.gr

Φυλάσσεται στο Ιερό Σκευοφυλάκιο του Πανίερου Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Όσιος Θεοδόσιος ο κοινοβιάρχης - φορητή εικόνα, 17ος αιώνας 
Ιερά Mονή Διονυσίου, Άγιον Όρος
πηγή: www.saint.gr
Ο Όσιος Θεοδόσιος γεννήθηκε το 423 στο χωριό Μωγαρισσού της Καππαδοκίας πού ήτανε κοντά στα Κόμανα, τόπος εξορίας του Ιωάννου Χρυσοστόμου, από πολύ πιστούς και ενάρετους γονείς, τον Προαιρέσιο και την Ευλογία και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντα του Θρακός (457 - 474) και έφτασε έως και τους χρόνους του αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄ του Δικόρου (491 - 518).

Αρνήθηκε την έγγαμη ζωή και σε νεαρή ηλικία όταν και πήγε να προσκυνήσει στους αγίους Τόπους έμεινε εκεί και έγινε μοναχός το 451.

Αφού ασκήτεψε κοντά σε μεγάλους ασκητές όπως ο Συμεών ο Στυλίτης και ο ησυχαστής Λογγίνος αποσύρθηκε σε απομακρυσμένο ησυχαστήριο στον νότο όπως και ο άγιος Σάββας, και έφθασε σε κάποιο σπήλαιο μεταξύ Βηθλεέμ και της μονή αγίου Σάββα, στο οποίο σύμφωνα με την παράδοση διανυκτέρευσαν οι μάγοι, όταν επέστρεψαν από την προσκύνηση του Κυρίου. 

Εκεί έμεινε για ένα μεγάλο διάστημα ασκούμενος και έπειτα αποφάσισε να ιδρύσει κοινόβιο του τύπου του αγίου Θεοκτίστου και αγίου Γερασίμου.



Όσιος Θεοδόσιος ο κοινοβιάρχης 
Μωσαϊκό τού 11ου αιώνα, Καθολικό της Νέας Μονής Χίου
Η φήμη του Θεοδοσίου για την αγία ζωή του έγινε γρήγορα γνωστή στα πέρατα της αυτοκρατορίας και έφερε στο ησυχαστήριό του δεκάδες αδελφούς αναγκάζοντας τον Θεοδόσιο να ιδρύσει ένα πιο ευρύχωρο μοναστήρι όπου εκεί εφάρμοσε πιστά τα πρότυπα του ασκητικού βίου. 

Έκανε πολλά θαύματα και, αφού δίδαξε τις αρετές της ασκητικής ζωής στους εκατοντάδες μαθητές του, κοιμήθηκε σε πολύ βαθιά γεράματα το 529. 

Η είδηση της κοίμησής του διαδόθηκε σαν αστραπή και έτρεξαν πολλοί, λαϊκοί, κληρικοί αλλά και μοναχοί, ακόμη επίσης και Επίσκοποι, για να ασπαστούν το ιερό λείψανο του Αγίου. 

Ακόμη και ο ίδιος ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων πήγε να ασπασθεί και να παραστεί στην εξόδιο Ακολουθία, ενώ πολύ μεγάλη υπήρξε η συγκίνησή του, όταν βρέθηκε ενώπιον του ιερού σκηνώματος του Οσίου Θεοδοσίου. 

Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 11 Ιανουαρίου.


Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑΣ.

πηγή φωτογραφίας: kavv-michalis.joomla.com

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Προυσού, στην Ευρυτανία. 



Εικονομάχοι καλύπτουν την εικόνα του Χριστού με ασβέστη.
Ψαλτήρι Χλουντόφ (περί το 830). Μόσχα, Ιστορικό Μουσείο.

πηγή φωτογραφίας: el.wikipedia.org

Τον καιρό που βασίλευε ο εικονομάχος Αυτοκράτορας Θεόφιλος, άρχισε μεγάλο διωγμό κατά των Αγίων εικόνων και έστειλε βασιλικές διαταγές σε όλη την επικράτεια, διατάζοντας τους ορθόδοξους και απειλώντας τους με βασανιστήρια και εξορίες για να κατεβάσουν τις Αγίες εικόνες, να τις κάψουν ή να τις καταστρέψουν και εκείνη την εποχή, το 829, η εικόνα της Παναγίας βρισκόταν στην πόλη της Προύσας στην Μικρά Ασία. 

Ενα αρχοντόπουλο, γιος ενός άρχοντα της βασιλικής αυλής, δεν θέλησε να καταστρέψει την θαυματουργή αυτή εικόνα της Παναγίας, έτσι την πήρε και κατέφυγε στα μέρη της Ελλάδας.

Όταν όμως είχε φτάσει με την ιερή εικόνα στην Καλλίπολη της Θράκης, άγνωστο πώς, η εικόνα χάθηκε. 

Αφού έμεινε αρκετές μέρες εκεί κλαίγοντας είπε στον εαυτό του: «Παρόλο που η Κυρία μου Θεοτόκος θέλησε να φυλάξει μόνη Της την αγία Εικόνα, εγώ δεν γυρίζω πίσω στην πατρίδα μου γιατί δεν μπορώ να βλέπω να καταστρέφουν τις Αγίες εικόνες και να καταπατούν τα Άγια σύμβολα της Εκκλησίας μου», έτσι με αυτές τις σκέψεις πήγε και κατοίκησε στην Υπάτη κοντά στη σημερινή Λαμία και έκτισε εκεί ένα μικρό εκκλησάκι.

Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Προυσού, Ευρυτανία.
πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr


Ένα παιδί από τους βοσκούς, φύλαγε τα γίδια του πατέρα του και μια νύχτα εκεί που κοιμόταν στο σημείο περίπου που είναι η σημερινή Μονή, δίπλα από το κρυφό σχολειό, ακούει ξαφνικά πίσω του γλυκούς και απαλούς ύμνους. 

Από το φόβο του ξύπνησε και ενώ σκεφτόταν να βρει από πού έρχονται οι ύμνοι βλέπει ξαφνικά ένα πύρινο στύλο, μια φωτεινή δέσμη που ξεκινούσε από μια σπηλιά και έφτανε ως τον ουρανό. 

Στην αρχή σκέφτηκε ότι ήταν ουράνιο τόξο, μετά σκέφθηκε ότι το ουράνιο τόξο βγαίνει την ημέρα και είναι καμπυλωτό σε σχήμα, ενώ η φωτεινή αυτή στήλη ήταν κατακόρυφη ως τον ουρανό. Φεύγει λοιπόν κατατρομαγμένο στον πατέρα του και του αναφέρει το παράδοξο αυτό γεγονός. Ο πατέρας του αρχικά δεν το πίστεψε, αλλά την άλλη νύχτα πηγαίνουν μαζί και ω του θαύματος!!!

Το προσκυνητάρι της Θαυματουργής εικόνας στο
σπηλαιώδες παρεκκλήσι της Ευρέσεως.

πηγή φωτογραφίας: www.aerikes-epoxes.com


Οι γλυκιές μελωδίες συνεχιζόταν και ο πυρσός ξεκινούσε πάλι από το σπήλαιο και έφτανε στον ουρανό. Την άλλη μέρα το παιδί μαζί με τον πατέρα και μερικούς άλλους βοσκούς εξερευνούν το σπήλαιο και βλέπουν την Αγία εικόνα να φεγγοβολά και να αστράφτει. 

Αφού την προσκύνησαν και χάρηκαν που βρήκαν ένα τέτοιο θησαυρό, άνοιξαν μονοπάτι προς το σπήλαιο για να ανάβουν καθημερινά ένα καντηλάκι μπροστά στην Χάρη Της. Με ποιο όμως τρόπο ήρθε μόνο ο Θεός ξέρει. 

Μετά από λίγες ημέρες το γεγονός αυτό μαθεύτηκε στις γύρω πόλεις και περιοχές και έφτασε στα αυτιά του αρχοντόπουλου που την μετέφερε από την Προύσα. 

Χωρίς να χάσει καιρό πήρε μαζί του τους δούλους του και έτρεξε σε εκείνα τα μέρη αναζητώντας αυτό που επιζητούσε. 

Μετά από δυο μέρες έφτασε και μόλις την αντίκρισε, την αναγνώρισε αμέσως και έπεσε κάτω προσκυνώντας Την. 

Αφού φιλοδώρησε τους χωρικούς που την βρήκαν πήρε την εικόνα για να επιστρέψει στην Υπάτη λέγοντάς τους: «Αδελφοί μου μη διαμαρτύρεστε εναντίον μου διότι αφενός η εικόνα είναι δίκη μου και έπειτα ο τόπος αυτός δεν είναι κατάλληλος ούτε για χτίσιμο εκκλησίας ούτε για συνάξεις προσκυνητών»

Λεπτομέρεια της Εικόνας
Με αυτά τα λόγια άφησε λυπημένους τους βοσκούς και αυτός πήρε την Αγία εικόνα και αναχώρησε. 

Καθώς έφτασαν σε κάποιο ύψωμα του δρόμου κουράστηκαν και έβαλαν την εικόνα σε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι για να ξαποστάσουν και  αποκοιμήθηκαν, όταν ξύπνησαν όμως δε βρήκαν την εικόνα και ο άρχοντας σκέφτηκε ότι τους παρακολουθούσαν οι βοσκοί και ήρθαν κρυφά και την έκλεψαν.


Καθώς επέστρεφαν πίσω να πάρουν πάλι την εικόνα, το αρχοντόπουλο άκουσε μια γυναικεία φωνή λέγοντάς του: «Ω νέε σώσου και πήγαινε στο καλό, διότι εγώ αναπαύομαι καλύτερα σε αυτούς τους άγριους και ορεινούς τόπους με απλοϊκούς βοσκούς παρά σε μεγαλουπόλεις με πλούσιους άρχοντες. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου έλα και θα ναι και για καλό σου».

Τα «Πατήματα της Παναγίας»
επάνω σε βράχο έχουν διαμορφωθεί επτά σχήματα διαφορετικού 
χρώματος με τη μορφὴ πατημασιάς που δείχνουν τα βήματα της 
Παναγίας, τὰ ίχνη ποὺ άφησε στὸ δρόμο της γιὰ τὸν Προυσό.
Το σημείο βρίσκεται 10 χλμ απὸ τη μονή του Προυσού.

Μετά από αυτό ξαφνικά πάνω στο βουνό δημιουργήθηκε το τύπωμα της Παναγίας μια τρύπα στην κορυφή του βουνού σε μέγεθος ίση με την εικόνα και κατά ύψος του βουνού εμφανίστηκαν αποτυπώματα ανθρωπίνου πέλματος. 

Περπάτησε δηλαδή η Παναγία προς την κορυφή του βουνού διαπερνόντας το για να φτάσει και πάλι στην θέση όπου αυτή διάλεξε να γίνει το μόνιμο κατοικητήριό της εδώ και χίλια περίπου έτη.

Αμέσως το αρχοντόπουλο ελευθέρωσε τους δούλους του και γύρισε πάλι στο σημείο ευρέσεως της εικόνας, εγκατέλειψε τα εγκόσμια και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της Παναγίας. 

Έτσι λοιπόν έχουμε τους πρώτους μοναχούς που εγκαταστάθηκαν στον ιερό αυτό τόπο, που διάλεξε η Κυρά της Ρούμελης να χτίσει το αιώνιο σπίτι της, το αρχοντόπουλο που πήρε το μοναχικό όνομα Διονύσιος και ο δούλος του που πήρε το όνομα Τιμόθεος. 

Επειδή λοιπόν η Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας ήλθε από την Προύσα της Μικράς Ασίας, ονομάστηκε και είναι γνωστή πλέον στους αιώνες ως η «Παναγία Προυσιώτισσα».

Στην επένδυση της εικόνας που αφιέρωσε ο Γεώργιος
Καραϊσκάκης διακρίνονται και τα 3 αστέρια - παράσημά του 
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Προυσιώτισσας  βρίσκεται στα δυτικά του καθολικού της Μονής, μέσα στο σπηλαιώδες παρεκκλήσι - Κρύπτη της Ευρέσεως της, είναι του εικονογραφικού τύπου της Παναγίας της Οδηγήτριας και έχει διαστάσεις 0.88 x 0.60 του μέτρου. 

Η Παναγία εικονίζεται έως την μέση και με το δεξί της χέρι δείχνει το Χριστό και με το αριστερό τον κρατάει στοργικά στην αγκαλιά της ενώ ο Χριστός είναι στραμμένος προς το πρόσωπό Της και με το δεξί Του χέρι Την ευλογεί.

Μόνο τα ζωγραφισμένα πρόσωπα των εικονιζόμενων είναι φανερά. 

Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια της Παναγίας, τα γραμμένα φρύδια, η μακριά ίσια καλλιγραφημένη μύτη, το μικρό κερασένιο στόμα, οι μεγάλες επιφάνειες των φώτων στο πρόσωπο φέρουν μπροστά μας μια από τις ωραιότερες και εκφραστικότερες μορφές της μεταβυζαντινής περιόδου.

 Η επένδυση είναι έργο του χρυσοχόου Γεωργίου
Καρανίκα το 1824, αφιέρωμα του Γεώργιου Καραισκάκη
όπως αναγράφει η επιγραφή πάνω από τον δεξιό ώμο της
Παναγίας: «Η Παντάνασσα. Δι εξόδων του γενναιοτάτου
στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη, χειρί Γεωργίου Καρανίκα,1824»
Η παράδοση, σύμφωνα με τον αριθμό 3 κώδικα της Μονής θέλει την εικόνα έργο του Ευαγγελιστή Λουκά ενώ η αργυρόχρυση επένδυση - το πουκάμισο της Παναγίας οφείλεται σε εκπλήρωση τάματος του στρατηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη ο οποίος όταν συχνά ασθενούσε από την θέρμη, φιλοξενούνταν στην Μονή Προυσού και νοσηλευόταν εκεί. 

Έταξε έτσι στην Παναγία να του χαρίσει την γιατρειά και θα την έντυνε με αργυρόχρυσο πουκάμισο και πράγματι μετά την θεραπεία, ευγνωμονώντας Την, εκπλήρωσε το τάμα του στολίζοντάς την με την θαυμάσια τεχνουργημένη επένδυση με τα τρία παράσημά του επάνω, τα ασημένια αστέρια, έργο του χρυσοχόου καλλιτέχνη Γεωργίου Καρανίκα το 1824, όπως μας αποκαλύπτει η ανάγλυφη επιγραφή πάνω από τον δεξιό ώμο της Παναγίας: « Η Παντάνασσα. Δι εξόδων του γενναιοτάτου στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη, χειρί Γεωργίου Καρανίκα, 1824 ».

Η μνήμη της Παναγίας Προυσιώτισσας γιορτάζεται στις 23 Αυγούστου (ημερομηνία εύρεσης της θαυματουργής εικόνας), ημέρα κατά την οποία συρρέει πλήθος κόσμου στο μοναστήρι με σκοπό να προσκυνήσει την θαυματουργή εικόνα της.