Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η "ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ" ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

πηγή φωτογραφίας: www.ioannis-kapodistrias.gr

Σήμερα φυλάσσεται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο της Κορίνθου. 


Πίνακας αγνώστου καλλιτέχνη του Ιωάννη Καποδίστρια,
Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Αθηνών.
πηγή: el.wikipedia.org/wiki
 
Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε έναν, Κορίνθιο αξιωματικό, υπασπιστή, ο οποίος πήρε την εικόνα αυτή μετά την δολοφονία του Κυβερνήτη στο Ναύπλιο, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831, και την δώρησε μετέπειτα στον Ιερό Ναό του Αποστόλου Παύλου, στην Κόρινθο.

Αργότερα η εικόνα μεταφέρθηκε στο εκκλησιαστικό Μουσείο της Κορίνθου προς φύλαξη και τέλη του 2008 αρχές του 2009 συντηρήθηκε, εξαιρετικά, από την φθορά του χρόνου.

Η λαϊκής τεχνοτροπίας αυτή εικόνα της Θεοτόκου τύπου "Γλυκοφιλούσας" έχει διαστάσεις 0,40 Χ 0,54 εκατοστά, με σαφή την επιρροή της επτανησιακής τεχνοτροπίας. 

Η εικόνα αυτή ήτανε η προσωπική προσκυνηματική εικόνα του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια και στο πίσω μέρος της φέρει μία ιδιόχειρη επιγραφή: 

«Γλυκοφικοῦ! σα Μαριάμ τόν Υἱόν σου αἴτησαι ὑπέρ ἐμοῦ τοῦ δούλου σου Ἰωάννου, βραβεῦσαι, μετά σοφίας κυβερνᾶν τόν εὐσεβῆ λαόν του καί βασιλείας με Αὐτοῦ τυχεῖν δι᾿ ἔλεός του. 1829».

Σε αυτή την εικόνα ο Καποδίστριας, γνωστός για την βαθιά πίστη του στην ορθοδοξία, προσευχόταν συχνά για φώτιση, υπομονή και δύναμη στην Παναγία, και  αποτελεί σήμερα ένα εξαιρετικά σημαντικό θρησκευτικό αλλά και ιστορικό κειμήλιο για την πίστη μας και της πατρίδας μας.


Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΑ.

πηγή φωτογραφίας: kastania-agrafa.gr

Φυλάσσεται στον Ι. Ν. Γέννησης της Θεοτόκου, στην Καστανιά των Αγράφων, στην Καρδίτσα.


Ο Άγιος Τρύφωνας είναι ο Προστάτης Αγιος 
των αμπελουργών και των γεωργών..

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ)

Η αργυρή λειψανοθήκη της Τίμίας Κάρας του αγίου Τρύφωνα
Όπως αναλυτικά εκθέτει στο εξαιρετικό βιβλίο του ο Γ. Κλήμος (Ιστορικά στοιχεία Καστανιάς και Μούχας Αγράφων, Καρδίτσα 2010, σελίδες 307 - 322), με βάση ορισμένα επίσημα έγγραφα που συγκέντρωσε αλλά και την προφορική παράδοση, ευσεβείς κάτοικοι της Καστανιάς, την Τιμία Κάρα, την αγόρασαν από κάποιους ληστές κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και την εναπόθεσαν αρχικά στο κατεστραμμένο σήμερα Μοναστήρι του Αγίου Τρύφωνος της Μούχας, από όπου μεταφέρθηκε στην συνέχεια στην εκκλησία της Παναγίας της Καστανιάς.

Προστάτης Άγιος του τόπου ο Άγιος Μάρτυρας Τρύφωνας, τιμάται με πολύ μεγάλη ευλάβεια, σεβασμό αλλά και πίστη από τους κατοίκους της περιοχής και πέρα από τη στήριξη και τη βοήθεια όσων στις προσευχές τους επικαλούνται τη Χάρη του Αγίου Τρύφωνα, έκανε πολλά θαύματα στην ευρύτερη περιοχή σε περιόδους λειψυδρίας και επιδρομής ακρίδων.


Τοιχογραφία στον Άγιο Γερμανό Πρεσπών, 1743.
πηγή φωτογραφίας; fos-kastoria.blogspot.gr
O Άγιος Τρύφων καταγόταν από τη Λάμψακο της Φρυγίας και έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Γορδιανού Γ' (238 - 244), Φιλίππου του Αραβα (244 - 249) και Δεκίου (249 - 251). 

Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και στη παιδική του ηλικία, έβοσκε χήνες για να ζήσει, συγχρόνως όμως μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και εκτελούσε με ευλάβεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα. 

Έτσι, σιγά - σιγά ο Τρύφων με την ευσεβή φιλομάθεια του, κατόρθωσε όχι μόνο να διδαχθεί ο ίδιος, αλλά και να διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες της πίστεως του. 

Γρήγορα η ευσεβής ψυχή του δέχθηκε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ο Θεός αξίωσε τον Τρύφωνα να θαυματουργεί όχι μόνο κάθε ασθένεια, αλλά εξάγνιζε ακόμη τις μολυσμένες από τα δαιμόνια ψυχές και όταν ο αυτοκράτορας Γορδιανός, πληροφορήθηκε για τις θαυματουργικές ικανότητες τού Τρύφωνα, τον παρακάλεσε να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη του. 


Αγιος Τρύφωνας.
Τοιχογραφία στο ναό του Προδρόμου,
 Απόζαρι Καστοριάς 1728

πηγή φωτογραφίας; fos-kastoria.blogspot.gr
O αυτοκράτορας προσπάθησε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, προσφέροντας στον Άγιο αξιώματα και χρήματα, τα οποία όμως ο Τρύφων ευγενικά αρνήθηκε.

Όταν αυτοκράτορας έγινε ο Δέκιος, εξαπέλυσε άγριο διωγμό κατά των Χριστιανών. 

Το 250 ο Άγιος, επειδή δεν λάτρευε τους θεούς της ειδωλολατρικής θρησκείας και ήταν Χριστιανός, συνελήφθη από κάποιον στρατιωτικό που ονομαζόταν Φρόντων (ή Φόρτων) και οδηγήθηκε ενώπιον των επάρχων της Ανατολής, Τιβέριου Γράγχου και Κλαυδίου Ακυλίνου στη Νίκαια της Βιθυνίας. 

Ο μάντης Πομπηϊανός τον παρουσίασε στους ηγεμόνες και ο Άγιος Τρύφων ομολόγησε με θάρρος την πίστη του και τότε υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια. 

Του κατατρύπησαν με σπαθιά όλο του το σώμα, έπειτα τον έδεσαν από τα πόδια σε άλογα και τον έσυραν, σε ώρες φοβερού ψύχους, σε δύσβατες και πετρώδεις τοποθεσίες. Εκείνος προσευχόταν και έλεγε: «Κύριε, μην τους καταλογίσεις αυτή την αμαρτία». Μετά το φρικτό μαρτύριο τον ρώτησαν αν σωφρονίσθηκε και ήθελε να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Μάρτυρας του Χριστού απάντησε τότε στον έπαρχο Ακυλίνο: «Ανόσιε και κακών αρχηγέ, είναι δυνατόν να είσαι σωφρονισμένος, όταν είσαι μεθυσμένος από τον διάβολο; Εγώ πάντοτε περνάω τον βίο μου με σωφροσύνη, γιατί έχω τον Χριστό βοηθό της ελπίδας μου». 


Τοιχογραφία στο βράχο, έξω από το καθολικό της Μονής 
του Προδρόμου στη χαράδρα του Λούσιου, Αρκαδία
πηγή φωτογραφίας; fos-kastoria.blogspot.gr
Ύστερα από αυτό τον έκλεισαν στο δεσμωτήριο με σκοπό να του δώσουν διορία, για να απαλλαγεί από την «άνοια» αυτού και να αρνηθεί την πίστη του στον Χριστό. 

Λίγες ημέρες μετά ο έπαρχος κάλεσε τον Άγιο και τον ρώτησε εάν το διάστημα του χρόνου και τα βασανιστήρια τον έπεισαν να θυσιάσει στους θεούς. 

Ο Άγιος και πάλι ομολόγησε με πνευματική ανδρεία το Όνομα του Θεού. Τον έσυραν τότε γυμνό πάνω σε σιδερένια καρφιά, κατόπιν τον μαστίγωσαν και στη συνέχεια του έκαψαν με λαμπάδες τα πλευρά. 

Στο τέλος, μόλις ο Μάρτυρας παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό λέγοντας το «Κύριε Ιησού Χριστέ, δέξαι το πνεύμα μου», απέκοψαν την τίμια κεφαλή αυτού.

Οι Χριστιανοί παρέλαβαν το τίμιο λείψανο του Μάρτυρος και αφού το έχρισαν με πολύτιμα μύρα και το τύλιξαν σε σινδόνα, το κατέθεσαν σε λάρνακα και το απέστειλαν στην πόλη της Λαμψάκου κατά την επιθυμία του.

Η Σύναξη του Αγίου Μάρτυρος Τρύφωνος τελείτε στο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν μέσα στο σεπτό Αποστολείο του Ιωάννου του Θεολόγου, πλησίον της Μεγάλης Εκκλησίας. 


Την Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Τρύφωνα του θαυματουργού, η εκκλησία μας την Τιμάει στις 1 Φεβρουαρίου.



Απολυτίκιο 
του Αγίου Τρύφωνα






Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΤΡΙΛΙΩΤΙΣΣΑΣ - ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΣΣΑΣ.

πηγή φωτογραφίας: petrilia.blogspot.gr

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Κοίμησης της Θεοτόκου στην Κρανιά Πετρίλου της Καρδίτσας.


O περίτεχνος ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου
στην Κρανιά Πετρίλου, στην Καρδίτσα
πηγή φωτογραφίας: petrilia.blogspot.gr
Η παράδοση αναφέρει ότι με την κατάργηση του Μοναστηριού στο Φανάρι που ήταν αφιερωμένο στην Παναγιά, από τους τούρκους το 1393, έγινε αφορμή να “φύγει” η Παναγία από το Φανάρι και για καταλληλότερο μέρος διαμονής της διάλεξε το Πετρίλο, στο οποίο έκτοτε και φυλάσσεται.

Την βρήκαν οι κάτοικοι κάτω από ένα δέντρο, σε μια κρανιά και σε αυτή τη θέση αποφάσισαν να χτίσουν έναν ναό και τοποθέτησαν μέσα την εικόνα.

Όταν το έμαθαν οι Φαναριώτες και διαπίστωσαν ότι είναι η δική τους εικόνα της Παναγίας, πήγανε και την πήραν πίσω, όμως την επόμενη ημέρα η εικόνα δεν βρισκότανε στη θέση της, την αναζήτησαν πάλι και πληροφορήθηκαν ότι βρίσκεται στο Πετρίλο και έτσι ξαναπήγανε να την πάρουν πάλι πίσω το χωριό τους, όμως νύχτωσε, και αποφάσισαν να σταματήσουν βορειοανατολικά του βουνού Οξιά στη θέση “Μάλια” να διανυκτερεύσουν. 

Το προσκυνητάρι της Παναγίας Πετριλιώτισσας - Φαναριώτισσας
πηγή φωτογραφίας: petrilia.blogspot.gr
Σκέφτηκαν μάλιστα και κάρφωσαν την εικόνα σε ένα μεγάλο μαλόκεδρο έτσι ώστε να μην ξαναφύγει αλλά όταν ξημέρωσε η εικόνα της Παναγίας έλειπε και ήτανε και πάλι στην Κρανιά του Πετρίλου.

Τα κομμένα καρφιά της εποχής εκείνης με τις μεγάλες κεφαλές σώζονται μέχρι και σήμερα στην εικόνα.

Οι κάτοικοι των δύο χωριών βλέποντας της επιθυμία της Παναγίας συμφώνησαν να παραμείνει η εικόνα στο Πετρίλο και μετά τις 15 Αυγούστου και μέχρι τον Οκτώβριο να μεταφέρεται στο Φανάρι.

Η συνήθεια αυτή έγινε τελικά έθιμο το οποίο τηρείται ευλαβικά μέχρι και σήμερα.

Ο Ιερός Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου στον οποίο φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα, χτίστηκε στις 13 Μαΐου του 1885 επάνω στον παλαιό ναό με την συνδρομή αλλά και την προσωπική εργασία των κατοίκων του Πετρίλου.

Στις 6 Αυγούστου, γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, έχει καθιερωθεί, μετά τη Θεία Λειτουργία και την Παράκληση, να μεταφέρεται η εικόνα της Παναγίας Πετριλιώτισσας – Φαναριώτισσας σε όλα τα σπίτια του χωριού προς Αγιασμό.


Πηγές: Προφορική παράδοση & Βιβλίο +Νίκος Κ. Χόντζιας, ¨ΠΕΤΡΙΛΟ¨, Αθήνα 1999.

Ευχαριστούμε θερμά τον κο Βασίλη  Αργύρη για την ευγενική άδεια παραχώρησης της χρήσης των φωτογραφιών του από το πολύ ενδιαφέρον και αξιόλογο προσωπικό του blog petrilia.blogspot.gr





Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΥ.

πηγή φωτογραφίας: syndesmosklchi.blogspot.gr

Φυλάσσεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, στο Αγιο Όρος.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Τοιχογραφία του Αγίου Μερκουρίου,  18ος αιώνας
Καθολικό Ιεράς Μονής Παναγίας Φανερωμένης Σαλαμίνος.
Η τιμία κάρα του Αγίου Μερκουρίου φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους μέσα σε ένα περίτεχνο κιβώτιο - λειψανοθήκη οκταγωνικού σχήματος που χρονολογείται το 1813, ενώ ιερά λείψανα του Αγίου φυλάσσονται και στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους.


Ο Άγιος Μερκούριος έζησε στα μέσα του 3ου αιώνα και επί των ημερών των ασεβών αυτοκρατόρων Δεκίου (249 - 251), Γάλλου (251 - 253) και Βαλεριανού (253 - 259).

Καταγόταν από την Ανατολή και ο σκυθικής καταγωγής πατέρας του Γορδιανός, ήτανε χριστιανός για αυτό και ο Μερκούριος είχε ανατραφεί χριστιανικά.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και μάλιστα υπηρέτησε στο στράτευμα των Μαρκησίων όπου διακρίθηκε για το ανδρείο του φρόνημα και απέσπασε τον θαυμασμό και την εκτίμηση των ανωτέρων του, το γεγονός αυτό παρακίνησε τον αυτοκράτορα στο να τον αποστείλει με το στράτευμά του για να πολεμήσει εναντίον των βαρβάρων.

Ο Άγιος Μερκούριος εξετάζει  ένα βέλος, 16 αιώνας.
Τοιχογραφία από τον Άγιο Ανδρέα στις Βολίμες.
Σήμερα βρίσκεται στο Βυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου.

πηγή φωτογραφίας: pampalaia.blogspot.gr
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής αποστολής παρουσιάσθηκε στον Μερκούριο Άγγελος Κυρίου κρατώντας στο δεξί του χέρι ξίφος και του είπε ότι στάλθηκε από τον Θεό για να τον ενισχύσει στον αγώνα του εναντίον των βαρβάρων, του αποκάλυψε ότι θα νικήσει τους εχθρούς με τη βοήθεια του Θεού και αργότερα θα μαρτυρήσει για το όνομα του Χριστού.

Ο Μερκούριος κατατρόπωσε τους βαρβάρους και μάλιστα κατά τη διάρκεια της συμπλοκής φόνευσε και τον στρατηγό των βαρβάρων, τον Ρήγα.

Η νίκη αυτή εντυπωσίασε τον αυτοκράτορα και ανακήρυξε τον Μερκούριο αρχιστράτηγο, ενώ του πρόσφερε και μεγάλες τιμές, διακρίσεις σε σημείο που ξέχασε τον Κύριο και απομακρύνθηκε από τον χριστιανισμό.

Αγγελος Κυρίου όμως εμφανίστηκε και πάλι στον ύπνο του και του θύμισε ότι ξεστράτησε απο τις χριστιανικές διδαχές, αυτό τον ταρακούνησε πολύ και αποφάσισε να επανέλθει στο δρόμο του Θεού.

Αρχισε σιγά - σιγά να απομακρύνεται από το περιβάλλον του αυτοκράτορα, με διάφορες προφάσεις και δεν πήγε ούτε στο συμβούλιο που συνεκλήθη ούτε στον ειδωλολατρικό ναό της Αρτέμιδος για να προσφέρει θυσία στους προγονικούς θεούς. Η αλλαγή αυτή στη συμπεριφορά του έγινε όμως η αφορμή να διαβληθεί στον αυτοκράτορα από άνθρωπο, ο οποίος εποφθαλμιούσε το αξίωμα του αρχιστρατήγου. Ο άνθρωπος αυτός παρουσιάσθηκε στον αυτοκράτορα και τον ενημέρωσε για την περιφρόνηση που επιδεικνύει ο Μερκούριος στους πατρώους θεούς, αλλά και για την πίστη του στον Ιησού Χριστό.

Ο Άγιος Μερκούριος.
Τοιχογραφία του Μανουήλ Πανσέληνου.
Πρωτάτον, Άγιον Όρος.
Ο Μερκούριος κλήθηκε από τον αυτοκράτορα, και ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Ιησού Χριστό.

Η σθεναρή ομολογία του Αγίου εξόργισε τον αυτοκράτορα, ο οποίος έδωσε την εντολή να τον φυλακίσουν, ελπίζοντας στη μεταμέλειά του. Το επόμενο πρωί ο Μερκούριος οδηγήθηκε ενώπιον του αυτοκράτορα και πάλι, ο οποίος προσπάθησε με κολακείες να τον μεταπείσει να αρνηθεί τη χριστιανική του πίστη κάτι που δεν έκανε και ο αυτοκράτορας διέταξε να υποβληθεί σε φρικτά βασανιστήρια. Ο Μερκούριος του απάντησε να πράξει ό,τι θέλει, διότι δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη και να προσφέρει τιμές στους ψεύτικους θεούς. Αμέσως ο αιμοβόρος αυτοκράτορας έδωσε εντολή να τον δέσουν με τέσσερα σχοινιά σε τέσσερις πασσάλους και από κάτω άλλοι να του κόβουν με μαχαίρια τις σάρκες του και άλλοι να του κατακαίουν το σώμα του, ώστε να έχει αφόρητους πόνους.

Στη συνέχεια κλείστηκε σε σκοτεινή φυλακή και μάλιστα οι δήμιοι τον πήραν στα χέρια τους και τον άφησαν κάτω ακίνητο, αφού δεν μπορούσε να περπατήσει καθόλου. Στη φυλακή ο Μερκούριος δέχθηκε για τρίτη φορά την επίσκεψη του Αγγέλου, ο οποίος του θεράπευσε τις πληγές και τον ενθάρρυνε λέγοντάς του: «Χαίροις γενναῖε στρατιῶτα καὶ ἀθλητά τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ ἀήττητε». Μόλις ξύπνησε, είχε αποκατασταθεί πλήρως η υγεία του και ευχαρίστησε αμέσως το όνομα του Παντοδυνάμου Κυρίου.

Η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Μερκουρίου στον Ναό
του Αγίου Μερκουρίου Ιστρίου Ρόδου.
πηγή: istrio.blogspot.gr
Όταν όμως ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε τη θεραπεία του Μερκουρίου, εξεπλάγη και διέταξε να τον φέρουν μπροστά του και βλέποντας με έκπληξη ότι οι πληγές του σώματός του είχαν εξαφανισθεί και θεραπευτεί, ρώτησε τον Μερκούριο ποιος γιατρός ή μάγος τον επισκέφθηκε και τον θεράπευσε. Ο Άγιος του απάντησε ότι ο ίδιος ο Χριστός με την παντοδυναμία Του τον θεράπευσε.

Η ομολογία αυτή του μάρτυρος εξόργισε ακόμη περισσότερο τον αυτοκράτορα, ο οποίος έδωσε την εντολή να υποβληθεί ο Μερκούριος σε φρικτότερα βασανιστήρια και αμέσως άρχισε ο ανελέητος βασανισμός του με διαμελισμό των μελών του σώματός του, το οποίο κατατρυπούσαν με αιχμηρά σίδερα, ενώ άλλοι τον έδερναν στο πρόσωπο.

Η καρτερία και η αντοχή που επέδειξε ο Μερκούριος εξαγρίωσαν ακόμη περισσότερο τον αυτοκράτορα που πρόσταξε να κρεμάσουν τον μάρτυρα κατωκέφαλα και να δέσουν βαριά πέτρα στον τράχηλό του, ώστε να του προξενήσουν αφόρητο πόνο. Αλλά και πάλι με τη χάρη και τη βοήθεια του Κυρίου ο Άγιος υπέμεινε την τρομερή δοκιμασία, γεγονός που εξόργισε τον αυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε να λύσουν την πέτρα από τον τράχηλό του και να τον ραβδίσουν ανελέητα με βούρδουλα. Βλέποντας όμως ο μανιακός τύραννος την υπομονή, τη γενναιότητα και το άκαμπτο αγωνιστικό φρόνημα του μάρτυρος, έδωσε την εντολή να τον οδηγήσουν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας για να τον αποκεφαλίσουν.

Φτάνοντας στον τόπο της θανατικής καταδίκης προσευχήθηκε για τη συγχώρηση των βασανιστών του και ευχήθηκε γι’ αυτούς που θα εορτάζουν τη μνήμη του, να απολαύσουν ουράνια αγαθά από τον Κύριο. Στη συνέχεια έκλινε την τιμία κεφαλή του και οι δήμιοι τον αποκεφάλισαν.


Η μνήμη του Αγίου τιμάται απο την εκκλησία μας στις 25 Νοεμβρίου.

Απολυτίκιο
Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μερκουρίου





Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΠΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ, ΑΡΓΙΘΕΑΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ.


Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Παναγίας Σπηλιάς στα Κουμπουργιανά Αργιθέας στην Καρδίτσα.

Η ιερά Μονή Σπηλιάς 
Το 1600 τα δύο αδέλφια Αθανάσιος και Παρθένιος μοναχοί, με καταγωγή από την Στεφανιάδα, στην Μονή του Αγίου Χαραλάμπους, θέλησαν να πάνε να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους.

Περπάτησαν πεζοί και όταν έφτασαν σε ένα σημείο που σήμερα είναι το μοναστήρι της Σπηλιάς, κουράστηκαν και τους πήρε ο ύπνος και είδαν την Παναγία που τους έδωσε ευχή να ανέβουν επάνω στο σπήλαιο σε ένα βράχο για να βρουν τους Αγίους Τόπους.

Οι μοναχοί τρομοκρατημένοι γύρισαν στον γέροντα Ηγούμενο της Μονής και του είπανε για το όραμα της Παναγίας. Εκείνος τους είπε να συνεχίσουν τον δρόμο "είναι θέλημα Θεού" και η Παναγία θα τους φωτίσει και πάλι.


Το προσκυνητάρι της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Σπηλιάς
Ξεκίνησαν την πορεία τους για δεύτερη φορά και μάλιστα η Παναγία τους είπε ότι θα δουν την εικόνα της κρεμασμένη σε ένα πουρνάρι.

Με δυσκολία οι μοναχοί και ως εκ θαύματος αντίκρισαν την εικόνα να καίει στην άκοιμη κανδύλα όπου σήμερα στη θέση αυτή είναι το καμπαναριό της Μονής Σπηλιάς. 

Οι δύο μοναχοί μετά το θαύμα αποφάσισαν να χτίσουν το μοναστήρι και να μείνουν εκεί σε αυτό.

Στην αρχή οι μοναχοί διάλεξαν έναν τόπο, αλλά η Παναγία τους υπέδειξε να κτισθεί εκεί που βρέθηκε ακριβώς η εικόνα όμως οι τεχνίτες θα έπρεπε να μεταφέρουν το νερό από ένα εξαιρετικά δυσπρόσιτο σημείο δύο ώρες μακριά από ένα ποταμό. 

Η Θεοτόκος τότε έδειξε στον μάστορα ένα σημείο, το βράχο που θα πήγαζε ύδωρ, πέντε λεπτά από τον τόπο κατασκευής του μοναστηριού.

Πράγματι σπάζοντας το βράχο έτρεξε το νερό το οποίο τρέχει ακόμη μέχρι και σήμερα και έτσι διά της υπόδειξης της υπεραγίας Θεοτόκου κτίστηκε το μοναστήρι της Σπηλιάς των Αγράφων της Αργιθέας.

Η  εικόνα της Παναγίας της Σπηλιάς είναι του Θεομητορικού τύπου της Παναγίας Οδηγήτριας και η παράδοση αναφέρει ότι είναι μια από τις εικόνες της Παναγίας που φιλοτέχνησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς ενώ έχει επιτελέσει και επιτελεί και σήμερα, πάμπολλα θαύματα για αυτό και έχει ονομαστεί και "Γιατρίσσα".

Μέχρι το 1854 που η Μονή Σπηλιάς καταστράφηκε από του Τούρκους υπήρχε μια πλάκα με επιγραφή που ανέφερε την χρονολογία 1064 ως Κτήση της Μονής.


Απολυτίκιο
Παναγίας Σπηλιάς Αγράφων




Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ.


Φυλάσσονται στην Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Χοζεβά, στούς Αγίους Τόπους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Χοζεβά.
Ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα από τον Όσιο Ιωάννη.
Ο όσιος Ιωάννης ήταν γόνος αρχοντικής και πλούσιας οικογένειας και καταγόταν από τις Θήβες της Αιγύπτου. Έλαβε το μοναχικό Σχήμα από τον παππού του ο οποίος είχε στο μεταξύ γίναι μοναχός, και ξεκίνησε για τα Ιεροσόλυμα. Καθώς είχε ανατραφεί σε περιβάλλον μονοφυσιτών και δεν αναγνώριζε την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος του 451, θεία δύναμη τον εμπόδισε να εισέλθει στον ναό της Αναστάσεως και να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου.

Τήν επόμενη νύκτα, άκουσε μέσα στον ύπνο του μια φωνή να του λέει: «Αυτά παθαίνουν οι αιρετικοί πού χωρίστηκαν από την κοινωνία της άγιας Ορθοδόξου Εκκλησίας, και δεν είναι άξιοι να προσκυνήσουν τον ζωοποιό Σταυρό του Σωτήρος». 

Μόλις ξύπνησε, ο Ιωάννης, πλήρης κατανύξεως, έτρεξε στον ναό, όπου με ταπεινή μετάνοια ομολόγησε την Ορθόδοξη πίστη. Αφού προσκύνησε τα ιερά Σκηνώματα, επέστρεψε στην Αίγυπτο και έμεινε εκεί για κάποιο διάστημα ώστε να πάρει την ευλογία του πνευματικού του για να εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη. Επιστρέφοντας στους Αγίους Τόπους, βρήκε ένα μικρό σπήλαιο σ’ έναν ορεινό και δυσπρόσιτο τόπο, πού λεγόταν Χοζεβά, όπου εγκαταστάθηκε για να ζήσει μόνος.

Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Χοζεβά.
Ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα από τον Όσιο Ιωάννη.
Έτρωγε μόνο ότι του πρόσφερε ή τριγύρω ισχνή βλάστηση, και θα είχε παραμείνει άγνωστος μεταξύ των ανθρώπων αν ο Ανανίας, ένας γνωστός ασκητής της περιοχής στον οποίο είχαν φέρει ένα δαιμονισμένο παιδί για να το θεραπεύσει με τις προσευχές του, δεν το έστελνε από ταπείνωση στον Ιωάννη τον Αιγύπτιο. 

Αφού έψαξαν πολύ, οι γονείς του παιδιού βρήκαν το σπήλαιο του Ιωάννη και τον ικέτευσαν να τους βοηθήσει. Εκείνος δεν μπορούσε ν’ αρνηθεί να υπακούσει στο θείο αυτό σημείο επειδή, όμως, θεωρούσε ότι ήταν ανάξιος να ζητήσει τέτοια χάρη από τον Θεό, έδιωξε το πονηρό δαιμόνιο στο όνομα του Ανανία. Από τότε, ο όσιος απέκτησε μεγάλη φήμη στην περιοχή, και πολλοί ήταν εκείνοι πού προσέτρεχαν από παντού για να ζητήσουν τη βοήθεια και την πρεσβεία του.

Μετά από καιρό, χειροτονήθηκε χωρίς να το θέλει επίσκοπος Καισαρείας, του Ισραήλ. Οι φροντίδες και οι περισπασμοί πού συνδέονται με το αξίωμα, δεν ταίριαζαν στον εραστή αυτόν της ησυχίας και σύντομα παραιτήθηκε για να επιστρέψει στην έρημο. Και εκεί όμως δεν βρήκε την ησυχία των πρώτων ετών, αφού όπου πήγαινε οι πιστοί τον ακολουθούσαν και ζητούσαν σημεία και θαύματα τα οποία ο Θεός επιτελούσε απαντώντας στις προσευχές του δούλου του. 

Ο όσιος Ιωάννης έφθασε σε μεγάλη ηλικία και κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω.

Η μνήμη του τιμάται στις 3 Οκτωβρίου.




Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ TOY ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ.

πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr

Φυλάσσεται στην Βασιλική του Αγίου Κλήμεντος στην Ρώμη, της Ιταλίας, όπου στην Κρύπτη κάτω από το Καθολικό βρίσκεται και ο τάφος του.

"Μαζί με τον αδελφό του Μεθόδιο χαρακτηρίστηκαν ως Ισαπόστολοι και είναι οι Φωτιστές των Σλάβικων φυλών.."
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Αγιοι Ισαπόστολοι Κύριλλος και Μεθόδιος.
Φορητή εικόνα του βούλγαρου αγιογράφου Zahari Zograf
Ιερά Μονή Troyan, 1848.
Ο Αγιος Κύριλλος κατά κόσμο Κωνσταντίνος, μαζί με τον αδελφό του Μεθόδιο ( Μιχαήλ κατά κόσμο) ήταν παιδιά του δρουγγάριου στρατιωτικού διοικητού Λέοντος και γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη.


Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε περί το 827, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ το 815 ενώ είχαν άλλα πέντε αδέλφια. Ο Κωνσταντίνος ήταν ο μικρότερος και είχε μεγάλη επιμέλεια στα γράμματα και τα χαρίσματά του τα πρόσεξε ο λογοθέτης Θεόκτιστος και τον έστειλε στην σχολή της Μαγναύρας, όπου με την καθοδήγηση του Λέοντος του Μαθηματικού και του ιερού Φωτίου σπούδασε βασικά φιλοσοφία. 

Διέπρεψε στις σπουδές του και αρχικά διορίσθηκε χαρτοφύλακας (αρχιγραμματέας) του Πατριαρχείου και αργότερα καθηγητής της φιλοσοφίας στη σχολή της Μαγναύρας.

Ο Μιχαήλ ακολούθησε την σταδιοδρομία του πατέρα τους, έγινε στρατιωτικός και ανέλαβε την διοίκηση της περιοχής των πηγών του Στρυμόνος, δηλαδή στα σημερινά σύνορα Βουλγαρίας και Σερβίας, όπου και γνώρισε καλά τους Σλάβους.

Η λάρνακα με τα Λείψανα του Αγίου Κυρίλλου
Παρά την επιτυχημένη σταδιοδρομία και των δύο αδελφών, βαθιά τους συγκλόνιζε ο ζήλος για την πνευματική ζωή που ενώ είχαν μοναστική κλίση, πίστευαν στη μαρτυρική διακονία της κλίσεώς τους αυτής, για να σωθούν και άλλες ψυχές.

Τα δύο αδέλφια μιλούσαν την ελληνική, ενώ είχαν σπουδάσει, ιδιαίτερα ο Κύριλλος, τη σλαβική, την εβραϊκή, τη συριακή και την αραβική γλώσσα.

Ο 9ος αιώνας, όταν και έλαμψαν οι Άγιοι, είναι μια μεγάλη εποχή του Βυζαντίου που χαρακτηρίζεται από ακμή στην πολιτική και στρατιωτική δύναμη και από άνθηση στην οικονομία, στα γράμματα, στις τέχνες.

Τα λείψανα του Αγίου Κυρίλλου
(EX OSSIBUS S. CYRILLI SLAVORUM APOSTOLI =
εκ των οστέων του Αγ.Κυρίλλου, Αποστόλου των Σλάβων).
Η Εκκλησία της Ανατολής ανασυγκροτείται μετά την τρικυμία της εικονομαχίας αλλά τα ρήγματα από τις εκκλησιαστικές και πολιτικές συγκρούσεις μεταξύ Δύσεως και Ανατολής γίνονται βαθύτερα. 

Τα εγκόσμια συμφέροντα, οι ανταγωνισμοί για την πνευματική και πολιτική εξουσία διασπούν την μέχρι τότε ενιαία Χριστιανική Οικουμένη σε δύο παράλληλους κόσμους, το Βυζαντινό και το Φραγκικό με τις διαφορές να είναι ορατές στα μέσα του 9ου αιώνα, όταν ανέκυψε το θέμα του εκχριστιανισμού των Σλάβων της Δύσεως και σε αυτήν την αντιδικία μπλέκονται οι δύο Θεσσαλονικείς αδελφοί.

Αρχικά ο Κωνσταντίνος αναπτύσσει ιεραποστολικό έργο μεταξύ της Τουρκικής φυλής των Χαζάρων αλλά η μεγάλη ευκαιρία του δίνεται το καλοκαίρι του 862, όταν φθάνει στην Κωνσταντινούπολη πρεσβεία του ηγεμόνος των Μοραβών Ραστισλάβου, που το έθνος του κατοικούσε από τη Βοημία μέχρι τα Καρπάθια και το Δούναβη.

Ο Αγ. Δημήτριος με τα παιδιά Κύριλλο και
Μεθόδιο παρακαλεί για αυτά το Θεό.
Ψηφιδωτό στον Αγ. Δημήτριο Θεσσαλονίκης,

 7ος αιώνας.
Ο Ραστισλάβος ζητά από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ έναν Επίσκοπο και δάσκαλο, για να τους διδάξει στη γλώσσα τους την αληθινή πίστη και να προσέλθουν και άλλοι στον Χριστό. Είχαν βαπτισθεί πολλοί, αλλά και οι βαπτισμένοι από τους Λατίνους ιεραποστόλους αγνοούσαν τον Χριστιανισμό, όσο και οι αβάπτιστοι, αφού οι Λατίνοι, συνεπείς στην παράδοσή τους, τους επέβαλαν την γνώση του Ευαγγελίου στα λατινικά και την λατρεία πάλι στα λατινικά, δηλαδή σε μία γλώσσα που αγνοούσαν.

Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ προσκαλεί τον φιλόσοφο Κωνσταντίνο να αναλάβει αυτήν την αποστολή προς τους Μοραβούς και το έργο το δέχεται ο Κωνσταντίνος υπό την προϋπόθεση της δημιουργίας μιάς γραφής στη γλώσσα των Μοραβών όπου μετά από μελέτες φτιάχνει το λεγόμενο γλαγολιτικό (όχι το κυριλλικό) αλφάβητο και αρχίζει την μετάφραση του Ευαγγελίου και της Βυζαντινής Λειτουργίας, καθώς και άλλων βιβλίων.

Την άνοιξη του 863, ο Κωνσταντίνος παίρνει τον αδελφό του Μιχαήλ, που είχε γίνει μοναχός με το όνομα Μεθόδιος, και φθάνει στην αυλή του Ραστισλάβου με την εργασία τους εκεί να διαρκεί τρία χρόνια. Έκαναν σπουδαίες μεταφράσεις, εισήγαγαν την βυζαντινή παράδοση της Μεγάλης Εκκλησίας στη Μοραβία, ανοιξαν τους πολιτιστικούς ορίζοντες του ευαγγελιζόμενου λαού και στην ουσία έγιναν οι πραγματικοί φωτιστές του.

Με αφετηρία την αρχή ότι κάθε λαός έχει το δικαίωμα να λατρεύει τον Θεό στη μητρική του γλώσσα, οι άγιοι αδελφοί συγκρότησαν γραπτή σλαβική γλώσσα, μετέφρασαν τα λειτουργικά βιβλία στη γλώσσα αυτή, καθιέρωσαν την σλαβική ως λειτουργική γλώσσα, έγραψαν και πρωτότυπα έργα και κατέστησαν διδάσκαλοι δεκάδων μαθητών για την επάνδρωση της τοπικής Εκκλησίας με διακόνους και πρεσβυτέρους, άριστους γνώστες της λειτουργικής παλαιοσλαβικής γλώσσας.

Γραμματόσημο του 1991 με τον Αγιο Κύριλλο
Πρώην Σοβιετική Ενωση
Η διείσδυση όμως αυτή ενόχλησε τους Φράγκους και τη Ρώμη που άρχισαν να υποσκάπτουν αδιάκοπα την ιεραποστολική εργασία τους και η θέση η δική τους, καθώς και των συνεργατών τους μοναχών, έγινε δύσκολη, όταν στην Πόλη την εξουσία κατέλαβε ο Βασίλειος ο Β', που ξαναέφερε στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως ως Πατριάρχη τον Ιγνάτιο και επανασύνδεσε το Βυζάντιο με την Εκκλησία της Ρώμης ενώ παράλληλα το 866 οι Βούλγαροι είχαν συνδεθεί στενά με την Ρώμη και έτσι η ιεραποστολή απομονώθηκε από τις ρίζες της και αναγκάσθηκε να έλθει σε συνδιαλλαγή με τους Λατίνους.

Στις αρχές του 868, ο Κωνσταντίνος και ο Μεθόδιος φθάνουν στη Ρώμη κομίζοντας τα ιερά λείψανα του ιεραποστόλου Κλήμεντος, που είχε μαρτυρήσει στη χώρα των Χαζάρων, προσπαθώντας να τακτοποιήσουν τις διαφορές τους με τους Λατίνους ιεραποστόλους ενώπιον του Πάπα Ανδριανού Β'.

Η μόρφωση και η ευσέβεια των δύο αδελφών κατέπληξε τους Ρωμαίους κληρικούς και ο Πάπας αναγνώρισε το έργο τους πανηγυρικά, αλλά επεδίωξε να το αποσυνδέσει από την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και να το προσεταιρισθεί η Ρώμη. 

Λεπτομέρεια από πίνακα του Jan Matejko (1838 – 1893)
«Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος», 1885.
Υπουργείο Οικονομικών της Βασιλικής της Κοιμήσεως της
Θεοτόκου στην Velehrad, Νότια Μοραβία.
Ετσι ο Πάπας Ανδριανός παρέλαβε από τους ιεραποστόλους τα σλαβικά βιβλία και αφού τα ευλόγησε, τα απέθεσε στο ναό της Αγίας Μαρίας, τον αποκαλούμενο και ναό “Φάτνη” και τέλεσε με αυτά την Θεία Λειτουργία στην Σλαβική Γλώσσα. 

Στο διάστημα όμως της παραμονής τους στη Ρώμη, ο Κωνσταντίνος δυστυχώς αρρωσταίνει πολύ βαριά, και προαισθανόμενος να πλησιάζει το τέλος του, ζητά να πεθάνει ως μοναχός όπως νεαρός ήθελε να εξελιχθεί επιθυμία του που υλοποιείται και ονομάζεται στο εξής ως Κύριλλος.

Στις 4 Φεβρουαρίου του 869 ο πύρινος αυτός ιεραπόστολος, που άναψε την φωτιά της πίστεως αλλά και του πολιτισμού στο Σλαβικό κόσμο, κοιμήθηκε τελικά με ειρήνη.

Επετειακό κέρμα των 2 euro από την Δημοκρατία της
Σλοβακίας που απεικονίζει τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο,
κοπής του 2013 σε ενα εκατομμύρια κέρματα.
Ο Μεθόδιος θέλει να μεταφέρει το σκήνωμά του στη Θεσσαλονίκη, αλλά ο Πάπας Ανδριανός δεν το επιτρέπει και τον θάβει αρχικά με τιμές στον προσωπικό τάφο του Πάπα Aδριαvού Β', ενώ αργότερα μετακινήθηκε στη Βασιλική του Αγίου Κλήμεντος στη Ρώμη, όπου και σήμερα φυλάσσονται τα λείψανά του.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τους Aγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στις 11 Μαΐου (αν και για τις Ορθόδοξες Εκκλησίες που χρησιμοποιούν το παλαιό ημερολόγιο αυτό είναι 24 Μαΐου του νέου ημερολογίου) ενώ η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τους τιμά στίς 14 Φεβρουαρίου για να συμπέσει με την ημερομηνία του θανάτου του Αγίου Κυρίλλου.


Το 1980 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ κήρυξε τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο συμπροστάτες της Ευρώπης μαζί με τον Άγιο Βενέδικτο ενώ οι Κύριλλος και Μεθόδιος θεωρούνται επίσης άγιοι και από την Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία.