Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ "ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΕΡΑΣ" ή "ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ".

Η πρωτότυπη, Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Κεράς ή Παναγίας της Παντοτινής Βοήθειας.
πηγή φωτογραφίας: 
commons.wikimedia.org



Η εικόνα κατά την παράδοση είναι έργο του Αγίου Λαζάρου
του ζωγράφου ή Ομολογητή, 9ος αιώνας.
Η εικόνα έχει χρονολογηθεί, είτε κατά τον 11ο αιώνα από τον Giuseppe Gerola, είτε κατά τον 16ο αιώνα από τον Ανδρέα Ξυγγόπουλο.

Εχει διαστάσεις 54 cm ύψος με 41,5 cm πλάτος ενώ συντηρήθηκε το 1990.

Κατά την παράδοση είναι έργο του Αγίου Λαζάρου του ζωγράφου ή Ομολογητή που έζησε την εποχή του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου κατά τον 9ο αιώνα και συνδέθηκε με πολύ θαυματουργικές ιδιότητες, μνεία των οποίων γίνεται ήδη κατά το 1415 από τον Ιταλό καλόγερο και σπουδαίο γεωγράφο της εποχής εκείνης, Cristoforo Buondelmondi.

Η πανέμορφη αυτή εικόνα της Παναγίας βρίσκονταν τότε στην Κωνσταντινούπολη κατά την διάρκεια της ταραγμένης εκείνης περιόδου της Εικονομαχίας, στην διάρκεια της οποίας οι πολέμιοι της ορθοδοξίας, κατέστρεφαν με μανία όλες τις εικόνες.

Σύμφωνα με την παράδοση, η πανέμορφη αυτή εικόνα της Παναγίας, για να αποφύγει την καταστροφή της από τους εικονομάχους, άνοιξε τα φτερά της και πέταξε μακριά, στο νησί της Κρήτης όπου και εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι της Παναγίας Κεράς. 

Η μονή της Παναγίας Κεράς στην Κρήτη
φωτογραφία: new.ims.forth.gr, Γιώργος Μαμάκης
Ο εικονομάχος όμως αυτοκράτορας  Θεόφιλος άκουσε για τα θαύματα της εικόνας και διέταξε να την βρουν και να την φέρουνε πίσω στην Κωνσταντινούπολη για να την καταστρέψει με τα ίδια του τα χέρια όμως η θαυματουργή εικόνα ξέφευγε από τους διώκτες της και επέστρεφε πάντα πίσω.

Ο Θεόφιλος τότε διέταξε να την αλυσοδέσουν σε μία μαρμάρινη κολόνα, αυτή όμως έσπαγε τα δεσμά της κάθε φορά και εξαφανίζονταν, ακόμη και σήμερα διασώζονται η κολόνα και τα δεσμά της εικόνας στην Μονή Κεράς.

Η εικόνα τελικά κλάπηκε το 1498 από έναν Έλληνα έμπορο κρασιού για να την μεταφέρει στην Ρώμη, όμως στην μέση του πελάγους τους έπιασε μεγάλη φουρτούνα και κινδύνεψαν να πνιγούν, ο έμπορος τρομοκρατημένος ζήτησε την βοήθεια της Παναγίας και Αυτή τους έσωσε, σταματώντας την θαλασσοταραχή. 

Ο κίονας που δέθηκε η εικόνα, υπάρχει ακόμη στον
περίβολο της Μονής Κεράς, για να μην "φύγει".
Όταν έφτασαν στη Ρώμη ο έμπορος αρρώστησε και πριν πεθάνει είπε σε έναν φίλο του Ιταλό για την κλοπή της εικόνας και τον παρακάλεσε αν πεθάνει να την πάει σε κάποια εκκλησία.

Ο νέος κάτοχος τής εικόνας όμως πέθανε και δεν κατάφερε να εκπληρώσει την τελευταία επιθυμία του φίλου του γιατί η γυναίκα του δεν θέλησε να την αποχωριστεί, ωστόσο, η Παναγία εμφανίστηκε στὸ εξάχρονο κορίτσι της οικογένειας.

Είπε η εικόνα στο κορίτσι ότι ονομάζεται «Μητέρα η Διαρκὴς Βοήθειας» και νὰ πει στην μητέρα της αλλά και τὴ γιαγιά της ότι πρέπει να τη μεταφέρουν στὴν εκκλησία του Αγίου Ματθαίου, πού βρισκότανε ανάμεσα στους ναούς της Σάντα Μαρία Ματζόρε και του αγίου Ιωάννη του Λατερανού, έτσι στις 27 Μαρτίου του 1499 η εικόνα μεταφέρθηκε στο ναό του ευαγγελιστή Ματθαίου.

Η θαυματουργὴ εικόνα ήτανε γιά 300 περίπου χρόνια αντικείμενο μεγάλης τιμής και λατρείας από τούς πιστούς οι οποίοι κατέφθαναν στη Μονή και έμεινε γνωστή ως η "Μαντόνα του αγίου Ματθαίου".

Τὸ 1798 οι κάτοχοι του ναού ήταν Ιρλανδοί Αυγουστινιανοί μοναχοί και μετά τὴν εισβολή των γαλλικών στρατευμάτων μετέφεραν τὴν εικόνα στὸ μοναστήρι τους, του αγίου Ευσεβίου.

Ο ναός του Αγ.Αλφόνσου, στο Εσκουιλίνο της Ρώμης
Εκεί ξεχάστηκε από όλους εκτός όμως από έναν τυφλό, μέλος της αδελφότητας, τὸν Agostino Orsetti. 

Αυτός είχε πληροφορήσει για την εικόνα ένα αγόρι της χορωδίας, τον Michele Marchi.

Τὸ παιδί αυτό έγινε αργότερα μέλος μίας νέας μοναστικής αδελφότητας, ενός τάγματος πού είχε ως σημείο αναφοράς την απολύτρωση του Ιησού Χριστού που είχε ιδρύσει ο Alfonsus Liguori.

Τὸ 1866 μετά απὸ αίτημα στον πάπα Πίο τον 9ο, η εικόνα δωρίζεται στὸ νέο τάγμα ποὺ είχε ιδρυθεί μὲ την εντολή του ποντίφικα: «Κάντε την εικόνα γνωστὴ σὲ όλο τον κόσμο», έτσι η εικόνα τοποθετήθηκε στον ναὸ του Αγίου Αλφόνσου, στο ΕσκουιλίνοSant' Alfonso all' Esquilinoστην Ρώμη όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα και ονομάζεται Παναγία της Παντοτινής Βοήθειας, Madonna del perietuo soccorco. 

Η εικόνα αυτή της Παναγίας είναι πολύ διαδεδομένη αλλά και πολύ αγαπητή στους Καθολικούς, αποτελεί την εθνική προστάτιδα της Αϊτής, την συναντούμε στην Ουρουγουάη, σε πολιτείες τής Αμερικής, στον Καναδά, στην Πολωνία ενώ, ιδιαίτερα μάλιστα, τιμάται από τούς Καθολικούς των Φιλιππίνων.

Το 1735 η εικόνα στη Μονή Κεράς αντικαταστάθηκε με μια εικόνα διαφορετικού τύπου που βρίσκεται στο τέμπλο της μονής που θεωρείτε και αυτή όμως εξίσου θαυματουργή ενώ ένα εξαιρετικό αντίγραφο βρίσκεται και στον Μητροπολιτικό ναό του Ρεθύμνου με το όνομα Παναγία του Πάθους ή Κυρία των Αγγέλων.



Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΓΟΥΡΝΙΩΝ.

πηγή φωτογραφίας: fdathanasiou.wordpress.com

Φυλάσσεται στην ομώνυμη Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Γουρνιών, στην Κρήτη.

Λεπτομέρεια από την Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας 
Φανερωμένης των Γουρνιών
πηγή φωτογραφίας: fdathanasiou.wordpress.com
Σύμφωνα με την παράδοση μέσα στο σπηλαιώδη ναό του Καθολικού της Μονής φανερώθηκε η εικόνα της Θεοτόκου σε κάποιο βοσκό γι΄ αυτό και το Μοναστήρι ονομάστηκε Παναγία Φανερωμένη.

Συγκεκριμένα, αυτός ο βοσκός έχανε καθημερινά τον οδηγό (το μπροστάρη) του κοπαδιού του τις ώρες του μεσημεριού και μια μέρα αποφάσισε να αφήσει το κοπάδι και να παρατηρήσει το κριάρι, που πήγε σε ένα απόρρωγο βράχο από τον οποίο έρεε λίγο νερό και έπινε.

Πλησίασε και βρήκε εκεί την εικόνα της Θεοτόκου, οταν, όμως, την πήρε μαζί του και την έβαλε στο σακίδιο του με σκοπό να τη φέρει στη στάνη, η εικόνα εξαφανίστηκε.

Την επόμενη μέρα ο βοσκός ήλθε πάλι στο ίδιο μέρος και βρήκε την εικόνα αλλά αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές, μέχρι που ο βοσκός βεβαιώθηκε ότι η εικόνα επέστρεφε πάντα στο σημείο που βρέθηκε, για αυτό και την άφησε στη θέση της, όπου σιγά - σιγά κτίστηκε η Μονή της Παναγίας Φανερωμένης περίπου τον 16ο αιώνα.

Η ίδια αυτή η εικόνα κατά περιόδους, ιδιαίτερα τον δεκαπενταύγουστο αλλά και τις άλλες θεομητορικές εορτές, επανεμφανίζεται στους πιστούς και κατά μυστηριώδη τρόπο και πάλι χάνεται.

Οι αναφορές θαυμάτων που έχει επιτελέσει είναι αμέτρητες ειδικά για τεκνοποίηση.


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ.


Φυλάσσονται σε αργυρή λάρνακα στον ομώνυμο ιερό ναό της Αγίας Θεοδώρας, στην Αρτα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η αργυροεπένδυτη Εικόνα Λιτανείας της Αγ. Θεοδώρας
Η Θεοδώρα Πετραλίφαινα, βασίλισσα της Άρτας και κατοπινή Αγία, γεννήθηκε το 1210 στα Σέρβια

Ήταν κόρη του Ιωάννου Πετραλίφα, Σεβαστοκράτορος και διοικητού της Θεσσαλίας και Μακεδονίας και τη μητέρα της την έλεγαν Ελένη και ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα με τις πηγές, οι Πετραλίφες ήταν οικογένεια ιταλικής καταγωγής.

Γενάρχης τους ήταν ο Πέτρος του Αλίφα που πήρε μέρος στις νορμανδικές εισβολές του Ροβέρτου Γυισκάρδου και κατόπιν εισήλθε στη βυζαντινή υπηρεσία.

Με τον θάνατο του πατέρα της μεταξύ 1224 - 1230, ο Δεσπότης της Ηπείρου Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ανέλαβε την προστασία της. Τον Θεόδωρο όμως μετά την ήττα του από τους Βουλγάρους το 1230 στη περιοχή μεταξύ Φιλιππούπολης και Αδριανούπολης, διαδέχεται ο ανηψιός του Μιχαήλ Β΄, γιος του Μιχαήλ Α' Κομνηνού. 

Περνώντας από τα Σέρβια ο Μιχαήλ, συναντά τη Θεοδώρα, εντυπωσιάζεται από την ομορφιά της παντρεύονται τον ίδιο χρόνο και τη φέρνει μαζί του στη Ήπειρο. Αναφέρεται ότι ο Μιχαήλ παντρεύτηκε την Θεοδώρα σε μια προσπάθεια να επεκτείνει την εξουσία του. 

Ο Ναός της Αγίας Θεοδώρας στην Αρτα
πηγή φωτογραφίας: efaart.gr
Η Θεοδώρα, φύση ιδιαίτερα ευαίσθητη και αφιερωμένη στο Θεό δεν μπορεί να ακολουθήσει τους κοσμικούς ρυθμούς ζωής του συζύγου της και γίνεται όλο και περισσότερο υπόδειγμα αφιερωμένης και φιλάνθρωπης βασίλισσας. 

Ίσως γι’αυτό και ο γάμος τους δεν είχε καλή έκβαση αφού ο Μιχαήλ την εγκατέλειψε για την Αρτινή αρχόντισσα Γαγγρινή, την οποία μάλιστα εγκατέστησε στα ανάκτορα. Η Θεοδώρα δεν μπορεί να το αντέξει και αυτοεξορίζεται.

Για περίοδο πέντε χρόνων περιφέρεται στη περιοχή των Τζουμέρκων μαζί με τον πρωτότοκο γιο της Νικηφόρο Κομνηνό Δούκα και σαν απλή χωρική ζει από τα αγαθά που της προσφέρει η εξοχή. 

Αριστερά της νότιας εισόδου του ναού βρίσκεται
ο τάφος της Αγίας Θεοδώρας, ο οποίος αποτελείται
από δύο μέρη: το κύριο σώμα, δηλαδή τη σαρκοφάγο,
και το πάνω από αυτή κιονοστήρικτο επιστύλιο
Σε αυτή την κατάσταση, και ενώ συνέλεγε χόρτα, λεπτομέρεια που ο βιογράφος της Ιώβ μοναχός μας μεταφέρει (λαχανευομένη), την βρήκε ο ιερέας του χωριού Πρένιστα, σημερινό Κορφοβούνι

Μόλις του αποκαλύπτει την ταυτοτητά της, την παίρνει μαζί του και στο πρόσωπο του βρίσκει παρηγοριά και συμπαράσταση.

Όμως ο λαός της Άρτας με επικεφαλής τους άρχοντές του, αγανακτισμένος από τη συμπεριφορά του Μιχαήλ, καταφέρνει να εκδιωχθεί η Γαγγρινή από τα ανάκτορα και να επανέλθει η Θεοδώρα. 

Η Θεοδώρα συνεχίζει το έργο της φιλανθρωπίας που είχε ξεκινήσει ενώ ο Μιχαήλ επιδίδεται σε έργα μετανοίας και έκτισε δύο ναούς, τον ναό της Παντάνασσας στη δεξιά όχθη του Άραχθου στην τοποθεσία Βλαχιόρου (ο οποίος σήμερα ονομάζεται ναός των Βλαχερνών), τη Μονή Κάτω Παναγιάς, τη Μονή του Αγίου Γεωργίου και τη Μονή της Παναγίας της Παντάνασσας έξω από την Φιλιππιάδα

Τοιχογραφία της Αγίας Θεοδώρας στον ναό της
Η Θεοδώρα και ο Μιχαήλ αποκτούν άλλα τέσσερα παιδιά, τον Ιωάννη, το Δημήτριο, την Ελένη και την Άννα. 

Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ και σχεδόν σαράντα χρόνια έγγαμου βίου, η Θεοδώρα περιβάλλεται το μοναχικό σχήμα, ζώντας για μια δεκαετία ως μοναχή στη μονή του Αγίου Γεωργίου, που κατά παράδοση ίδρυσε η ίδια και σήμερα φέρει το όνομά της.

Πέθανε πιθανόν το 1280 σε ηλικία 70 ετών και ετάφη στον νάρθηκα του ναού του Αγίου Γεωργίου, σημερινός ναός της Αγίας Θεοδώρας.

Στον ναό της βρίσκεται σε αργυρή λάρνακα το λειψανό της το οποίο με μεγαλοπρεπή λιτανεία περιφέρεται στους δρόμους της πόλεως τη μέρα της εορτής της. 

Επίσης, η Αγία παριστάνεται και σε τοιχογραφία αριστερά της πύλης της προσκομιδής στο καθολικό της μονής Κάτω Παναγιάς. 

Η ανακομιδή των ιερών Λειψάνων της τιμάται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά την εορτή των Αγίων Πάντων .

Η μνήμη της τιμάται στις 11 Μαρτίου και είναι η πολιούχος της Άρτας. 


Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΜΠΕΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑΣ.


Φυλάσσεται στην ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Αμπελακιώτισσας ή Κοζίτσης, στο ομώνυμο χωριό στην Ναυπακτία.

Η μονή της Παναγίας Αμπελακιώτισσας
Η μονή ιδρύθηκε το 1455 επι ηγουμενίας Θεοφίλου όταν, όπως θέλει η παράδοση, ένας βοσκός από το χωριό βρήκε μια εικόνα της Θεοτόκου κάτω από ένα δέντρο το οποίο σώζεται ακόμα και σήμερα.

Η εικόνα αυτή λέγετε ότι προερχόταν από το χωριό Αμπελάκια Θεσσαλίας το οποίο λεηλάτησαν οι Οθωμανοί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα με το θρύλο, όταν μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι Τούρκοι λεηλάτησαν το χωριό και έριξαν την εικόνα στον ποταμό Πηνειό, εκείνη επέστρεψε στη θέση της την επόμενη μέρα. Οι Τούρκοι την έριξαν στον ποταμό για δεύτερη φορά. Όταν την επόμενη μέρα η εικόνα επανεμφανίστηκε στη θέση της, οι Τούρκοι αποφάσισαν αφού την ξαναρίξουν στο ποτάμι, να κάψουν την εκκλησία ώστε να μη βρει πού να επιστρέψει. 

Το εσωτερικό του Καθολικού της Μονής
Πράγματι, τα ίχνη της εικόνας χάθηκαν για πολλά χρόνια. 

Δύο μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο του 1455, ένας βοσκός στο τότε χωριό της Κουζίτσας, έβλεπε για τρία συνεχόμενα βράδια ένα φως στη βουνοπλαγιά. 

Την τρίτη μέρα, στις 15 Αυγούστου του 1455, κίνησε να λύσει το μυστήριο της πηγής του φωτός, για να ανακαλύψει μέσα στα κλαδιά μιας γέρικης βελανιδιάς την εικόνα της Παναγίας. Το μοναστήρι χτίστηκε γύρω από τη γέρικη βελανιδιά η οποία σώζεται μέχρι και σήμερα.

Η εικόνα της Παναγίας είναι διαστάσεων 0,48 Χ 0,33, και εμφανίζεται σε προτομή με γερμένο το κεφάλι και τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.

Είναι ζωγραφισμένη πάνω σε ξύλο και το στέμμα που είναι χαρακτηριστικό της γνώρισμα μας οδηγεί στον τύπο της “Παναγίας των Αγγέλων”.


Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΡΓΟΕΠΗΚΟΟΥ, ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.


Φυλάσσεται, σήμερα, στην Ιερά Μονή Παναγίας της Γοργοεπηκόου στην Μάνδρα Αττικής.

Λεπτομέρεια της εικόνας
Γύρω στα 1800 κάποιος μοναχός από το Άγιον Όρος ξεκίνησε να πάει στη Μικρά Ασία όπου υπήρχαν μετόχια αγιορείτικα, φέρνοντας μαζί του και αγιογραφημενες εικόνες για να τις πουλήσει. Μια από αυτές τις εικόνες, ποιος ξέρει με πόσες νηστείες και προσευχές αγιογραφημένη, ήταν της Παναγίας της επονομαζόμενης Γοργοεπηκόου (Γοργοϋπηκόου).

Την εικόνα αγόρασε στη Σμύρνη μια οικογένεια ευσεβής, πού με τα χρόνια την έδινε πολύτιμη κληρονομιά σε κάθε πρωτότοκο. Έτσι ήρθε και στα χέρια της Ιφιγένειας.

Μία μέρα του 1907, όταν η Ιφιγένεια Αναπλιώτου ήταν βρέφος στην κούνια, όπως της διηγούντο οι γονείς της. συνέβη το έξης θαυμάσιο: Οι γονείς γευμάτιζαν στον κάτω όροφο του σπιτιού τους, όταν από τον επάνω όροφο, πού ήταν η κούνια με το παιδί, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος που όλοι ξαφνιάστηκαν, ιδίως η μητέρα της Ελευθερία, πού φώναξε τρομαγμένη, μήπως της απήγαγαν το παιδί, και αμέσως έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει. 

Η Ι. Μ. Παναγίας Γοργοεπηκόου στην Μάνδρα Αττικής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Η εικόνα μόνη της είχε κατέβει από το εικονοστάσι, που ήταν στο ίδιο δωμάτιο, και είχε σταθεί όρθια στο κιγκλίδωμα της κούνιας, ενώ το βρέφος κοιμόταν ήσυχο και αμέριμνο. 

Τρόμαξαν και φώναξαν τον ιερέα, έκαναν μια κατανυκτική παράκληση στην Παναγία και με δέος την έβαλαν πάλι στο εικονοστάσι.

Αυτό το θαυμάσιο γεγονός το γιόρταζαν την μέρα κάθε χρόνο, στις 8 Σεπτεμβρίου, κάνοντας αγρυπνία στο σπίτι τους. 

Όταν το 1922 έγινε η Μικρασιατική καταστροφή και ο διωγμός, η οικογένεια της Ελευθερίας κατόρθωσε να περάσει στη Μυτιλήνη. Μέσα στα ελάχιστα πράγματα πού μπόρεσαν, όπως όλοι, να πάρουν μαζί τους, πρώτη ήταν η εικόνα αυτή της Παναγίας.

Το πρώτο εκκλησάκι όπου έμεναν οι μοναχές,  
έως ότου να χτίσουν το μοναστήρι.

Στη Μυτιλήνη όπου εγκαταστάθηκαν, η μητέρα της Ιφιγένειας, Ελευθερία, κάθε 8η Σεπτεμβρίου γιόρταζε την Παναγία εις ανάμνησιν του μεγάλου θαύματος της στη Σμύρνη.

Μια χρονιά, στίς 8 Σεπτεμβρίου, θα γιόρταζαν την Παναγία και όπως πάντα η Ελευθερία κατέβασε την εικόνα να την περιποιηθεί.

Κάποια στιγμή, πού βρισκόταν σε άλλο δωμάτιο, φύσηξε δυνατός αέρας από το ανοικτό παράθυρο και σήκωσε το πετσετάκι που ακουμπούσε το αναμμένο καντήλι στο εικονοστάσι. Πήρε φωτιά μια άκρη και μεταδόθηκε η φωτιά σε όλο το δωμάτιο. Η Ελευθερία, καίτοι κάπως βαρόκοη λόγω της ηλικίας της, άκουσε κάποιους χτύπους. Απορώντας τι να είναι, βγήκε στη πόρτα, αλλά δεν είδε κανέναν. Οι χτύποι όμως συνεχίζοντο πιο έντονα, και τότε ανέβηκε επάνω και μόλις άνοιξε την πόρτα του δωματίου, πετάχτηκαν φλόγες και καπνοί. 

Η Ιερά Μονή Παναγίας της Γοργοεπηκόου 
στην Μάνδρα Αττικής, από ψηλά.
Ζαλίστηκε, δεν μπορούσε να αναπνεύσει και με κόπο μπόρεσε να φωνάξει τους γείτονες να σβήσουν τη φωτιά.

Όταν τελικά μπόρεσε να μπει στο δωμάτιο, και έψαχνε με τα μάτια μέσα να διακρίνει κάτι στις φλόγες, πού ακόμα κρατούσαν.

Αντίκρυσε την εικόνα της Παναγίας, ανάμεσα στις φλόγες και στους καπνούς την κοίταζε από μακριά, με κείνο το γλυκύτατο της μειδίαμα, ανέγγιχτη από τη φωτιά, και από τους καπνούς ώστε να λάμπει έτσι όπως την είχε γυαλίσει η ίδια. Οι φλόγες την είχαν σεβαστεί, και μήτε ίχνος καπνού την είχε αμαυρώσει. Όλη η οικογένεια φύλαγαν και αυτό το θαύμα σαν πολύτιμο μαργαριτάρι στην καρδιά τους.

Η είσοδος της Μονής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Τέσσερις Μοναχές ξεκίνησαν να κτίσουν ένα Μοναστήρι, Ησυχαστήριο. 

Τον Ιανουάριο του 1965 ήρθαν στην Αθήνα και έμεναν προσωρινά στο πατρικό σπίτι μιας εξ αυτών, στα Μελίσσια. 

Εκεί, εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, και συγχρόνως έψαχναν, για έναν κατάλληλο τόπο, για να κτίσουν σιγά - σιγά το Μοναστήρι τους. 

Τέλος, βρήκαν έναν τόπο στο Καπανδρίτι, τους άρεσε, και έδωσαν και μια προκαταβολή. Η σκέψη τους ήταν, να παραγγείλουν στο Άγιον Όρος μια Εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου, στο όνομα της οποίας θα αφιέρωναν το Μοναστήρι. 

Το καθολικό της Μονής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Μια μέρα, ήρθε να τις επισκεφθεί μια γυναίκα, η Ιφιγένεια Αναπλιώτου. 

Αφού έμεινε αρκετά μαζί τους, σηκώθηκε να φύγει, λέγοντας: "Πρέπει να πηγαίνω, γιατί έχω να περάσω από την εκκλησία, να πάρω μια Εικόνα μου, πού την πήγα για τους «Χαιρετισμούς». Ξέρετε, μαθεύτηκε πώς είναι πολύ θαυματουργή, και μου ζήτησαν να την πάω, να την προσκυνήσουν. Αλλά την ξύνουν οι γυναίκες, και φοβάμαι, πώς θα μου την αλλοιώσουν". 

Μετά, τους διηγήθηκε, ότι την έφερε απ’ τη Σμύρνη, οτι ήταν Εικόνισμα οικογενειακό, και από γενιά σε γενιά, ερχόταν πάντα στο πρώτο παιδί της οικογενείας, και τελευταία, ήρθε στα χέρια της. 

Το εσωτερικό του καθολικού της Μονής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Οι μοναχές ρώτησαν σε ποια Χάρη της Παναγίας είναι η Εικόνα και εκείνη απάντησε πως είναι η Παναγία, η Γοργοεπήκοος. Μια αγαλλίαση και μια λαχτάρα πλημμύρισε την καρδιά, των τεσσάρων αφοσιωμένων μοναζουσών. 

Καθώς και η Μονή στο όνομα της Παναγίας Γοργοεπηκόου θα αφιερωνόταν, οι μοναχές ζήτησαν να την πάρουν να τη φυλάξουν αλλά η γυναίκα αρνήθηκε ευγενικά, και κείνες δεν επέμεναν. Αυτά, έγιναν στα μέσα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Προς το Πάσχα, τους στέλνει ένα μήνυμα, ότι θα τους δώσει την Εικόνα, όταν θα κτίσουν το μοναστήρι. Είπε ακόμα, πώς και κείνη πάντα ονειρευόταν να της κτίσει μία εκκλησία, αλλά δεν είχε την οικονομική δυνατότητα. Φαντάζεστε τη χαρά όλων, και πόσες ευχαριστίες έκαναν στην Παναγία, και στη Θεία Οικονομία οι Μοναχές, κατασυγκινημένες. 

Από τότε, πέρασαν μερικοί μήνες. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, το 1965, την παρακάλεσαν να τους δώσει, για λίγο, την Εικόνα, για να βγάλουν μερικές φωτογραφίες της, γιατί θα έκαναν την πρώτη τους υπαίθρια Λειτουργία, στο Καπανδρίτι. Την έδωσε ευχαρίστως και όταν πήγαν να την επιστρέψουν τους είπε: « Κρατήστε την».

Από κείνη την ευλογημένη ώρα, το Εικόνισμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Γοργοεπηκόου, βρίσκεται στα χέρια τους, και με την χάρη της και τη δύναμή της, κτίστηκε η Ιερά Μονή Μάνδρας Αττικής.






Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ "ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ" ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ.


Φυλάσσεται στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου και της Μεγάλης Παναγιάς στην Θήβα.


Βρίσκεται σε ένα περίτεχνο μαρμαρόγλυπτο προσκυνητάρι στη μέση του ναού και σύμφωνα με την παράδοση φιλοτεχνήθηκε απο τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά κατά το 70 μ.χ.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ο Ευαγγελιστής Λουκάς διδάσκοντας το ιερό Ευαγγέλιο έφθασε έως την Θήβα όπου και μαρτύρησε, άλλωστε ο τάφος του και η λάρνακά του βρίσκονται στον Προσκυνηματικό ναό προς τιμήν του, στην Θήβα.

Η εικόνα της Μεγάλης Παναγιάς συνδέεται και με ιστορικές διηγήσεις, θρύλους και παραδόσεις του τόπου μας.

Ο ιστορικός Καμπούρογλου στην “Ιστορία των Αθηνών” την ταυτίζει με την εικόνα της Παναγίας της Αθηνιώτισσας που ήτανε η Παλλάδιος εικόνα της Ακρόπολης όταν αυτή λειτουργούσε ως χριστιανικός ναός, η μορφή της άλλωστε ως δεξιοκρατούσας Παναγίας, εικονίζεται και σε μολυβδόβουλο του Αγίου, Μιχαήλ Χωνιάτη, τελευταίου Μητροπολίτη των Αθηνών πριν την Φραγκοκρατία.

Μετά την κατάκτηση του Παρθενώνα το 1204 η εικόνα της Μεγάλης Παναγιάς ή Αθηνιώτισσας έγινε ναός του Δουκάτου της Αθήνας και της Θήβας και για να μην συληθεί η εικόνα από τους Τούρκους του Μωάμεθ Β', φυγαδεύτηκε στην Θήβα για να σωθεί.

Ο ιστορικός Λεκαίν το 1380 κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας επισκεπτόμενος την Θήβα αναφέρει ότι η κυριώτερη εκκλησία των Θηβών είναι η Μεγάλη Παναγιά στην οποία υπάρχει και η εικόνα της Παναγιάς που φέρει τον Χριστό δεξιά και είναι έργο του ευαγγελιστή Λουκά.

Οι σεισμοί του 1853 κατέστρεψαν τον ναό της Μεγάλης Παναγιάς και η εικόνα μεταφέρθηκε στο εκκλησάκι τότε του Αγίου Δημητρίου όπου και παραμένει ως σήμερα ενώ το 1861 η εικόνα ντύθηκε με ασημένιο κάλυμμα.

Η εικόνα θεωρείται αρχαιότατη, παλαιότερη ακόμη και από την εικόνα της Παναγίας Σουμελάς αφού η Παναγία κρατά τον Χριστό δεξιά ενώ όλες οι άλλες κρατούν τον Χριστό αριστερά.



πηγή: megalipanagiathivon.gr


Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΑΓΙΤΟΥ.


Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουλκάνου, στην Καλαμάτα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Πρόκειται για το μεγαλύτερο τεμάχιο της Τιμίας Κάρας του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, που κατέχει η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουλκάνου, εντός μιας παλαιάς «ημισφαιροειδούς» και περίτεχνης λειψανοθήκης, από το 1776. 

Ο Άγιος Διονύσιος καταγόταν από την Αθήνα, έζησε αλλά και μαρτύρησε στα χρόνια που αυτοκράτορας ήτανε ο Δομετιανός.

Αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και σημαντικό μέλος της Βουλής του Αρείου Πάγου. 

Το κήρυγμα όμως του Αποστόλου Παύλου άγγιξε την παιδευμένη και ευαίσθητη ψυχή του και βαπτίσθηκε χριστιανός ενώ αργότερα διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών τον Αγιο Ιερόθεο, πρώτο Επίσκοπο Αθηνών.

Επιβραβεύθηκε από το θεό για τη χριστιανική του δράση με το χάρισμα να επιτελεί θαύματα και περιόδευσε σε πολλά μέρη της Δύσης, όπου κήρυξε τον ευαγγελικό λόγο και ερμήνευσε τις ιερές γραφές.

Όταν έφθασε στο Παρίσι συνελήφθη και αργότερα αποκεφαλίσθηκε ενώ μαζί του μαρτύρησαν και δύο μαθητές του, ο Ρουστικός και ο Ελευθέριος.

Ο ηγεμόνας της περιοχής έδωσε εντολή να μη θάψει κανείς τα άγια λείψανα των μαρτύρων, όμως κάποιοι χριστιανοί τα φύλαξαν και όταν δεν υπήρχε πλέον φόβος τα ενταφίασαν με τιμές.

Η μνήμη του τιμάται στις 3 Οκτωβρίου, όμως ύστερα από την με αριθμ. 22/30 Σεπτεμβρίου 1999 εγκύκλιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, η μνήμη του Αγίου Ιερομονάχου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου συμπεριελήφθηκε να τιμάται επιπρόσθετα και στις 12 Οκτωβρίου όπου και ορίσθηκε να τιμάται η Σύναξη των εν Αθήναις Αγίων.


Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ.


Στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους, αποθησαυρίζεται ένα εξαιρετικά σπάνιο αλλά και ιερότατο κειμήλιο.

Η σταυροθήκη της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου Αγ. Όρους
με το Αίμα του Χριστού.
Πρόκειται για εναν κρυστάλλινο σταυρό που περιέχει “Αίμα Χριστού” από τον Γολγοθά, που περιέχεται μαζί με άλλα κειμήλια σε μία τρίπτυχη σταυροθήκη - λειψανοθήκη.

Σύμφωνα με την Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, η λειψανοθήκη αυτή περιέχει επίσης τρεις ιερές άκανθες από τον Ακάνθινο Στέφανο, καθώς και τμήμα από τα σπάργανα του Χριστού, με τα ιερά αυτά κειμήλια να προέρχονται από τα Ιεροσόλυμα και ανήκαν στον Όσιο Σάββα της Σερβίας, κτήτορα της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου.

Σύμφωνα όμως με το βιβλίο του Anatole Frolow: La relique de la Vraie Croix. Recherches sur le développement d'un culte (= Το λείψανον του Αληθούς Σταυρού. Έρευνες επί της εξελίξεως μίας λατρείας), στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου Αγίου Όρους αποθησαυρίζεται σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου που ανήκε κάποτε στους Σέρβους βασιλείς και η οποία περιέχει εντός θηκών και τα ακόλουθα λείψανα: αίματος Χριστού, του ακάνθινου στέφανου, της ράβδου (;), χώματος Γολγοθά, σπαργάνων του μικρού Ιησού, από τα δώρα των Μάγων, του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Βαρβάρας και της ακαταφλέκτου βάτου.

Anatole Frolow: La relique de la Vraie Croix. Recherches sur le développement d'un culte, σ. 71, σημ.2.
Η αναφορά στη σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου της Ι. Μ. Χιλανδαρίου που περιέχει αίμα Χριστού και άλλα κειμήλια.

Η Μονή Χιλανδαρίου
Η Μονή Χιλανδαρίου (σερβικά: Манастир Хиландар) είναι ένα σερβικό μοναστήρι που βρίσκεται στο βορειοανατολική πλευρά του Αγίου Όρους και είναι 4ο στην ιεραρχία των Αγιορείτικων Μονών. 

Έχει εξωτερικά εμφάνιση μεσαιωνικού κάστρου, καθώς είναι οχυρωμένη με τείχη που έχουν ύψος 30 μέτρων, μήκος 140 μέτρων και περιβάλλουν μια περιοχή πλάτους 75 μέτρων. 

Το μοναστήρι πήρε αυτή την μορφή, εξαιτίας των συχνών πειρατικών επιδρομών κατά το παρελθόν και θεωρείται το σημαντικότερο κέντρο του σερβικού πολιτισμού αφού η συμβολή του είναι τεράστια στην διαμόρφωση της παιδείας και της πνευματικότητας των Σέρβων μέσα στην ιστορία.

Η τράπεζα της Μονής Χιλανδαρίου
Η Μονή Χιλανδαρίου διατηρεί μια εξαιρετικά πλούσια συλλογή από πρωτότυπα παλαιά χειρόγραφα, εικόνες, τοιχογραφίες, έτσι ώστε σήμερα να θεωρείται από τους πιο σημαντικούς θησαυρούς του Σερβικού μεσαιωνικού πολιτισμού γενικότερα και βρίσκεται στη λίστα της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1988, μαζί με άλλες 19 Μονές του Αγίου Όρους. 

Tο όνομα της προήλθε κατά πάσα πιθανότατα από τον Έλληνα αγιορείτη μοναχό Γεώργιο Χιλανδάριο, ιδρυτή και κτήτορα της προγενέστερης Μονής που είχε κτισθεί τον 11ο αιώνα και σωζώμενα της μέρη μέχρι σήμερα με οικοδομικές βελτιώσεις είναι στην νοτιοδυτική πλευρά ο πύργος του Αγ. Γεωργίου, το νότιο και δυτικό εξωτερικό αμυντικό τείχος που στην εσωτερική τους πλευρά κτίσθηκαν αργότερα ξενώνες (κονάκια) και η τραπεζαρία (τράπεζα) της Μονής.

Άλλοι πάλι δέχονται ότι το όνομα της Μονής προήλθε από την ετυμολογία της λέξης του βυζαντινού πλοίου «χελάνδιο» Το 1198 ο αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ ο Άγγελος μετά από αίτημα του Στέφανου Α΄ Νεμάνια, (ηγεμόνα "μεγάλου ζουπάνου" της Σερβίας , που εκάρει μοναχός στην Μονή της Στουντένιτσα στην Σερβία, έλαβε το όνομα Συμεών και μετά πήγε στον Άθω ) και του Ράστκο μικρότερου γιου του, (ο οποίος είχε καρεί επίσης μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Σάββας στην Μονή Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους και μόνασε επί 7 χρόνια στην Μονή Βατοπαιδίου) και την σύμφωνη γνώμη της ιεραρχίας του Αγίου Όρους, προσφέρει την εγκαταλειμμένη Μονή, ως αιώνιο δώρο στους Σέρβους.