Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΗ.


Φυλάσσεται στην Νέα Ιερά Μονή της Παναγίας Καλαμιώτισσας στο νησί της Ανάφης και φέρει την επωνυμία «Καλαμιώτισσα», επειδή βρίσκεται στο όρος Κάλαμος της Ανάφης.


Η εκκλησία, το μόνο που σώζεται πλέον από την
ερειπωμένη παλαιά Μονή Καλαμιώτισσας
στην άκρη του βράχου
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η εικόνα της Θεοτόκου βρέθηκε σε μία κορυφή ενός βράχου, αναρτημένη επάνω σε καλάμι.

Επειδή η Θεοτόκος ήθελε να κτιστεί εκεί το μοναστήρι της “μετέφερε” την νύχτα τα εργαλεία των εργατών που έκτιζαν την εκκλησία και ετσι το μοναστήρι οικοδομήθηκε στην κορυφή του βράχου, ύψους 460 μέτρων.

Το καθολικό της Μονής είναι ένας μονόχωρος τρουλαίος ναός με υψηλές αναλογίες, οκτάπλευρο εξωτερικά τύμπανο τρούλου, ευρεία ημικυκλική αψίδα ιερού και δίτοξο νεοκλασικό καμπαναριό ενώ τ
ην μονή επισκέφθηκε περίπου το 1700 ο Γάλλος περιηγητής Τουρνεφόρ, ο οποίος την χαρακτηρίζει την τοποθεσία της ως μία από τις τρομερότερες του κόσμου.

Ο εορτασμός της Παναγίας Καλαμιώτισσας συγκεντρώνει
πλήθος πιστών από όλη την περιοχή
Πρώτος μοναχός έγινε κάποιος εμποροπλοίαρχος από την Οία, ο οποίος σώθηκε επικαλούμενος την Παναγία και υποσχέθηκε να την διακονήσει ενώ μετά από λίγο χρόνο πήγε και ο αδελφός του.

Έμειναν έξω από την Καλαμιώτισσα σε δύο κελιά, ενώ στον τοίχο ενός κελιού, απέναντι από τον ναό, υπήρχε εντοιχισμένη μικρή πλάκα με εγχάρακτη επιγραφή: «Οἴᾳ τῆς Θήρας 1715 ᾿Αδελφοὶ Μοναχοὶ ᾿Αγάπιος καὶ Μελέτιος» που εκλάπη το 2003.

Το 1751 μ.Χ., κατόπιν πατριαρχικού Σιγιλλίου του Σωφρονίου από τα Ιεροσόλυμα (1774 - 1780), η Μονή ανακηρύσσεται Πατριαρχικό Σταυροπήγιο και τα σταυροπηγιακά του δίκαια ανανεώνονται το 1798 από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε'.

Το τέμπλο του ναού της νέας μονής Καλαμιώτισσας
Η δυσκολία πρόσβασης λόγω του αποτόμου της περιοχής, συν τω χρόνω, έγινε αιτία ερήμωσης της Μονής, που μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση, σε επίπεδο έδαφος και στον αύλιο χώρο του ιερού του Αιγλήτου Απόλλωνος.

Ο ναός οικοδομήθηκε το 1850, από τον ηγούμενο Μακάριο Αρβανίτη η Μαύρο, από την Ανάφη και οι περισσότερες εικόνες είναι έργα του Νικολάου Καραβία, από το δεύτερο μισό επίσης του 19ου αιώνα, ανάμεσα σε αυτές και η σαφώς πρωιμότερη της Παναγίας Καλαμιωτίσσης με την αργυρεπίχρυση επένδυση όμως και η
 νέα μονή όμως ερημώθηκε κι αυτή και ο ηγούμενός της Αγάπιος Σιγάλας παρέμεινε εκεί για πολλά χρόνια ελπίζοντας στη μετάβαση μοναχών.

Η λιτανεία της θαυματουργής εικόνας απο την
νέα Μονή πρός την παλαιά μονή
Η μονή τελικά έγινε μετόχι έγινε της Μονής Προφήτου Ηλιού Θήρας και εποπτεύεται από αυτήν.

Από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας ως τις μέρες μας, η Μονή λειτουργεί ως προσκύνημα με εξαιρετική απήχηση μέσα κι έξω από τα όρια της Ανάφης.

Αριστερά της νέας Μονής βρίσκεται ο ναός του Αγίου Μακαρίου και από κάτω ο παλαιός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος χρησίμευε και ως δεύτερο Καθολικό ενώ τώρα είναι αφιερωμένος στους Αγίους μάρτυρες Απόλλωνα και Σωκράτη και έξω από τη Μονή, βόρεια, δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου, σε θέση όπου παλαιότερα υπήρχε ανεμόμυλος και κτίσθηκε το 1970 από τον προηγούμενο Ιωάννη Αρβανίτη. 

Στα όρια των κτημάτων της Μονής και σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, ενώ στην ορεινή βορειοδυτική πλευρά της ο Άγιος Μάμας.

Η Σύναξη της Παναγίας Καλαμιώτισσας τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου.





Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΘΕΟΜΑΝΑΣ.

πηγή φωτογραφίας: www.kemme.gr

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό της Παναγίας «Θεομάνας – Οδηγητρίας» της Νέας Κίου, στην Αργολίδα.



Ο Ιερός Ναός της Παναγίας «Θεομάνας – Οδηγητρίας» 
της Νέας Κίου, στην Αργολίδα.
Η θαυματουργή εικόνα της Θεομάνας, εικονογραφήθηκε τον Αύγουστο του 1152 όπως μαρτυρεί μία επιγραφή που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό της από ειδικό.

Ο Πάλαι ποτέ Σωφρόνιος Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Νικαίας, της οποίας έδρα ήταν η Κίος, υποστήριζε ότι η πανάρχαια Εικόνα είναι μια από τις τρεις Οδηγήτριες, που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς.

Το 1262 ένας μοναχός, ονομαζόμενος Νικαεύς, την μετέφερε απο την Πόλη στην παλαιά Κίο της Μικράς Ασίας, δηλαδή ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον ζυγό των Φράγκων σταυροφόρων.

Οι κάτοικοι της Κίου έχτισαν την εκκλησία της Θεομάνας η οποία καταστράφηκε όμως από πυρκαγιά ενώ η εικόνα βρέθηκε στα ερείπια της εκκλησίας, άθικτη και αργότερα, στεγάσθηκε σε παρεκκλήσι που χτίστηκε στο χώρο που ήταν άλλοτε ο ναός της.

Λεπτομέρεια της Θαυματουργής εικόνας 
Παναγίας «Θεομάνας – Οδηγητρίας» 
της Νέας Κίου, στην Αργολίδα.
Πιθανότατα η πυρκαγιά που αναφέρει η παράδοση να έγινε γύρω στα 1336, όταν οι Τούρκοι, ύστερα από ηρωική αντίσταση των κατοίκων, κατέλαβαν τελικά την Κίο.

Την εικόνα αυτή διέσωσε από την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 η νεωκόρος Μάλαμα Μαυρουδή η οποία φεύγοντας από την Κίο την πήρε μαζί της στην Καβάλα όπου και εγκαταστάθηκε.

Όταν οι κάτοικοι Νέας Κίου πληροφορηθήκαν ότι η Θεομάνα η θαυματουργή βρίσκεται στην Καβάλα, την παρέλαβαν και την μετέφεραν τον Δεκέμβριο του 1933 στη νέα πατρίδα τους, όπου η υποδοχή της ήταν μεγαλοπρεπής. 

Μία επιτροπή των κατοίκων με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο παρέλαβαν την εικόνα από το σιδηροδρομικό σταθμό του Άργους και την μετέφεραν στη Νέα Κίο, στην Αργολίδα, όπου την υποδέχτηκαν γονατιστοί, με ψαλμωδίες και δάκρυα.


Στεγάσθηκε προσωρινά στην εκκλησία της κωμόπολης και αργότερα, το 1952, ο Κιώτης εφοπλιστής Απόστολος Πεζάς έκτισε καλλιμάρμαρη εκκλησία όπου η Θεομάνα στεγάσθηκε μόνιμα και έκτοτε πλήθος πιστών συρρέει στη χάρη της.

Η Σύναξη της Θαυματουργής εικόνας τιμάται στις 23 Αυγούστου.



Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ.



Φυλάσσονται στον ομώνυμο Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου στην Λάρισα.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Το προσκυνητάρι με τα Λείψανα του Αγίου Αχιλλίου
Τα χαριτόβρυτα και θαυματουργά λείψανα του Αγίου Αχιλλίου βρίσκονται μέσα μέσα σε μία περίτεχνη ασημένια σκαλιστή λάρνακα και επέστρεψαν στη Λάρισα το 1981, ύστερα από απουσία 1000 ετών, αφού είχαν κλαπεί το 985 από τον Βούλγαρο τσάρο Σαμουήλ.

Ο Όσιος Αχίλλιος καταγόταν από την Καππαδοκία, γεννήθηκε περί του 270 και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου ενώ για τα παιδικά του χρόνια και τη καταγωγή του δεν γνωρίζουμε πολλά.

Ο νεανικός του πόθος, τον έφερε στους άγιους Τόπους και κατόπιν στη Ρώμη όπου εκεί επιδόθηκε στο Ιερό έργο του Ιεροκήρυκα, διδάσκοντας ακατάπαυστα το θείο λόγο σε πόλεις και χωριά, αψηφώντας ανάγκες, βρισιές, διωγμούς και ταλαιπωρίες.

Οι μεγάλες και σπουδαίες αυτές υπηρεσίες του, τον ανέδειξαν επίσκοπο Λαρίσης μετά απο προτροπή των ίδιων των κατοίκων της περιοχής, το 320.

Από τη νέα του θέση ο Αχίλλιος, υπήρξε ο πνευματικός αρχηγός και διδάσκαλος, αυτός που έλεγε και έπραττε. Κήρυττε κάθε μέρα, βοηθούσε τις χήρες, προστάτευε τα ορφανά, ανακούφιζε τους φτωχούς, υπεράσπιζε τους αδικημένους, ήταν ο άγρυπνος φύλακας και φρουρός της παρακαταθήκης της πίστεως και του ποιμνίου πού του εμπιστεύτηκαν.

Η Λειψανοθήκη με τα χαριτόβρυτα λείψανα του Αγίου Αχιλλίου
Η βασιλική του Αγίου Αχιλλίου στις Πρέσπες. Χτίστηκε μετά το 983 ή το 986, από τον Βούλγαρο τσάρο 
Σαμουήλ με σκοπό να στεγάσει το σκήνωμα του Αγίου Αχιλλείου, που είχε κλέψει από τη Λάρισα.
Ο κενός τάφος του αγίου Αχιλλίου στην βασιλική των Πρεσπών.

Ο άγιος Αχίλλιος.
 Τοιχογραφία στον Άγ. Γερμανό Πρεσπών, 1743.
Ο Αχίλλιος διακρίθηκε και στην Α' Οικουμενική σύνοδο που έγινε το 325 στη Νίκαια, εναντίον του Αρείου όπου και διακρίθηκε, μάλιστα επιτέλεσε στη Σύνοδο και θαύμα, όπου με τις ευχές του ανάβλυσε λάδι από μια πέτρα.

Σε σπάνιο χειρόγραφο που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων αναφέρεται πως «Τον Θεόν επικαλεσάμενος και έλαιον δι’ ευχής βλύσαι ποιεί».

Μετά το πέρας των εργασιών της Συνόδου και τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ζήτησε την ευλογία του αγίου Αχιλλείου και τον ξεπροβόδησε με πλούσια δώρα, να τα χρησιμοποιήσει για έργα φιλανθρωπίας και ανεγέρσεις ναών στην επισκοπή του.

Μετά από 35 χρόνια ποιμαντορίας, το έτος 355 ο άγιος Επίσκοπος κοιμήθηκε ειρηνικά. 
Λίγο πριν την κοίμησή του ο Θεός τον αξίωσε να προαισθανθεί την αναχώρησή του από τον κόσμο αυτό. 
Κάλεσε λοιπόν τον κλήρο και το λαό, δίνοντάς τους τις τελευταίες συμβουλές του και προαναγγέλλοντας την κοίμησή του.
Οι πιστοί θρήνησαν τον άγιο Ιεράρχη τους και τον κήδεψαν με μεγάλες τιμές και τοποθέτησαν το σεπτό του σκήνωμα σε λάρνακα που ο ίδιος είχε κατασκευάσει.
Το τίμιο λείψανό του πραγματοποιούσε πολλά θαύματα και το 985 ο τσάρος των Βουλγάρων Σαμουήλ το άρπαξε και το μετέφερε στα ανάκτορά του στις Πρέσπες, όπου είχε χτίσει μεγαλόπρεπη βασιλική, της οποίας σώζονται ως και σήμερα τα ερείπια.
Ο μεγαλοπρεπής  Μητροπολιτκός ναός του Αγίου Αχιλλίου
στην Λάρισα της οποίας είναι και Πολιούχος
πηγή: www.kwstasf.gr
Οι κάτοικοι της Λάρισας συνέχιζαν να τιμούν τον άγιο όμως και μετά την αρπαγή των λειψάνων του, του έκτισαν μεγαλοπρεπή ναό και τον έκαναν προστάτη και πολιούχο της πόλεώς τους.
Σε αυτόν τον ναό συνάζονταν οι επίσκοποι της Θεσσαλίας για να εκλέξουν τους επισκόπους των χηρευουσών θρόνων όμως στα 1204, οι αιρετικοί Φράγκοι κατέστρεψαν τη Λάρισα και μετέβαλαν το ναό σε ορμητήριο ληστών ενώ στις 12 Ιουνίου 1769 οι φανατισμένοι τούρκοι με την σειρά τους, τον πυρπόλησαν.
Το 1965 έγινε ανασκαφή από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νικόλαο Μουτσόπουλο και βρέθηκε ο τάφος του αγίου όπου και στο σημείο εκείνο κτίστηκε ο σημερινός μεγαλοπρεπής μητροπολιτικός ναός.
Στις 14 Μαΐου του 1981 επέστρεψαν τα λείψανά του στη Λάρισα, όπου και φυλάσσονται σήμερα στον ομώνυμο ναό του και συνεχίζουν να θαυματουργούν.
Η μνήμη του Αγίου τιμάται στις 15 Μαΐου.



Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΡΓΟΚΟΙΛΙΩΤΙΣΣΑΣ.


πηγή φωτογραφίας: orinosaxotis.blogspot.gr

Η μικροσκοπική και αμφίπλευρη αυτή θαυματουργή εικόνα 
βρίσκεται στο ομώνυμο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Αργοκοιλιώτισσας στην Νάξο.



Η εικόνα με την επένδυση
Η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε το 1836 και είναι ένα ανάγλυφο εικονισματάκι από κηρομαστίχα με πολύ μικρές διαστάσεις, 5.00 Χ 5.20 εκατοστά του μέτρου.

Είναι μία αμφίπλευρη εικόνα, που από την μια πλευρά απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και από την άλλη την Βάπτιση του Ιησού ενώ εκτιμάται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.

Το Εικόνισμα βρέθηκε στην θέση Θόλο το 1836 και μεταφέρθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Παροναξίας από όπου ήταν τοποθετημένο, το 1841 κάπου αλλού, ίσως στην Αθήνα, και είχε χαθεί, ξεχαστεί. Το 1930 όμως ύστερα από 90 περίπου χρόνια και όπως γνωρίζουν και όλοι οι επιζώντες από τότε, το εικόνισμα ξαναβρέθηκε με όραμα μιας μαθήτριας του Γυμνασίου, της Κατίνας Λεγάκη, στην Χώρα της Νάξου. Ήταν στα εικονίσματα της Ξένου (Ζούλαινας) που το παρέδωσε, και το επέστρεψαν στο Αργοκοίλι στις 9 Φεβρουαρίου 1930.

Ας δούμε όμως κάποιες μαρτυρίες όπως αυτές έχουν δημοσιευθεί από το εξαιρετικά ενδιαφέρον orinosaxotis.blogspot.gr

1η ΕΥΡΕΣΗ:

Στο βιβλίο ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΑΡΓΟΚΟΙΛΙΩΤΙΣΣΑ εκδόσεις Ερμής, το 1932 ο αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Λεγάκης γράφει τα εξής όσον αφορά την 1η εύρεση της εικόνας:

"Κατά το έτος 1837 στη θέση Αργοκοίλι, λίγο έξω από την Κόρωνο, κατά τη διάρκεια ανασκαφών επί 4 έως 5 χρόνια, από τους κατοίκους της Κορώνου και κατόπιν πολλών και διαφόρων οραμάτων χριστιανών Κορωνιδιατών, του Ιωάννου Μαγγιώρου, του Χριστόδουλου Μανωλά, του Μανώλη Σαχά και άλλων , ευρέθει, κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, 25 Μαρτίου, μέσα σε βαθύ σπήλαιο, αρχαιότατη εικόνα, ανάγλυφος, λεπτότατης τέχνης, μικρή στο μέγεθος, ύψους 5,20 εκατοστών και πλάτους 5 εκατοστών, η οποία παρίστανε από τη μια όψη τον Ευαγγελισμό της Παρθένου Μαρίας, από την άλλη την βάπτιση του Ιησού Χρηστού. Το εικόνισμα δεν ήταν από ξύλο ή μέταλλο αλλά από κηρομαστίχη. Η πολύτιμος αυτή εικόνα έμεινα απροφύλακτη στο μικρό ναϊδριω όπου είχε βρεθεί αλλά την νύκτα εκλάπη από φανατικό χριστιανό προσκυνητή και έκτοτε η τύχη της αγνοείτε αλλά πολλοί πιστεύουν πως είναι στην πόλη της Νάξου.

Σε χειρόγραφο του ο αυτόπτης μάρτυρας Ιωάννης Μιχαήλ Κορρές μετέπειτα ιερέα της Κορώνου γράφει: το εικόνισμα έλαβε πρώτος στα χέρια του εντός του πυθμένα του εκ των ανασκαφών ανακαλυφθέντος σπηλαίου ο ονειρευάμενος Ιωάννης Μαγγιώρος, ο οποίος από τότε ονομάσθηκε Πάτερ Γιάννης. Αυτός το έδωσε λίγο ψηλότερα στον ιερέα από την Κόρωνο Γεώργιο Ιωαν. Λεγάκη Σακέλλιον, αυτός στον ψηλότερα ευρισκόμενο ιερέα από το Σκαδό Γεώργιο Κορρέ και αυτός τέλος στον ιερέα Ιωάννη Μανωλά Οικονόμο από την Κωμιακή που περίμενε στο στόμιο του σπηλαίου.

Οι τρεις αυτοί ιερείς έδειξαν το ιερό εικόνισμα στο συγκεντρωμένο πλήθος των χριστιανών οι οποίοι με δάκρυα έπεσαν στα γόνατα και το προσκυνούσαν. Το ίδιο χειρόγραφο λέει επίσης πως πολλές ιάσεις και θεραπείες διαφόρων νοσημάτων κατά την ώρα εκείνη τελέσθηκαν μεταξύ των παρισταμένων χριστιανών.

Τον επόμενο χρόνο, και ανήμερα της εύρεσης, εμφανίσθηκε αγίασμα σε επιφάνειο φρεάτιο μπροστά σε αντικρινό βράχο, από το σημείο εκείνο της εύρεσης. Σκάβοντας στη συνέχεια στο σημείο αυτό αποκαλύφθηκε είσοδος μικρού σπηλαίου εντός του οποίου μέσα από μια μικρή κρύπτη, αριστερά, υπήρχαν λαξευμένες βαθμίδες σχεδόν σε κάθετη διάταξη που οδηγούν στην από οροφής έξοδο. Ολόκληρο αυτό το σπήλαιο αποδίδεται σήμερα ως βυζαντινό παρατηρητήριο φυλάκιο παρά τη βάση του οποίου είχαν αποκρύψει τις εικόνες πιθανώς στη περίοδο της εικονομαχίας. Το σημείο αυτό του βράχου του αγιάσματος είναι ορατό από τη θάλασσα όχι όμως από την ακτή. Βρίσκεται δε σε απόλυτη ευθυγράμμιση με δύο κατ΄ έναντι κορυφές λόφων με κατεύθυνση Α - Δ."

2η ΕΥΡΕΣΗ:

Η Αικατερίνη Λεγάκη
Oπως μας πληροφορεί ο ιερέας και πρόεδρος του εκκλησιαστικού συμβουλίου Κορώνου Γεώργιος Παυλόπουλος στις 6 Φεβρουαρίου 1930 στην εφημερίδα ΦΩΝΗ ΝΑΞΟΥ και ΠΑΡΟΥ :

"Τη νύχτα της 31ης Ιανουαρίου 1930 η μικρή μαθήτρια του γυμνασίου Νάξου Αικατερίνη Λεγάκη του Γεωργίου από την Κόρωνο, δισέγγονη του πάτερ Γιάννη (= Ιωάννης Μαγγιώρος ο άνθρωπός που έπιασε πρώτος την εικόνα της Αργοκοιλιώτισσας όταν βρέθηκε το 1837) πληροφορείται από όραμα που είδε ότι η εικόνα της Παναγίας της Αργοκοιλιώτισσας βρίσκεται στην Νάξο και συγκεκριμένα στην οικία της Ειρήνης Αντ. Ξένου και ότι η εν λόγω κυρία έχει υποστεί και θα υποστεί ακόμη πολλά ατυχήματα αν δεν παραδώσει το εικόνισμα το οποίο κατέχει εν αγνοία της και δεν επιτρέψει να μεταφερθεί αυτό στην αρχική θέση της ευρέσεως του.

Η μικρή μαθήτρια μετά ανακοίνωσε στον αδερφό της την οπτασία της. 

Ο αδερφός της Νικηφόρος Λεγάκης του Γεωργίου ή Γίγαντας υπηρετούσε σαν καθηγητής γυμναστικής στο Γυμνάσιο Νάξου. 

Ο Νικηφόρος Λεγάκης
ή Γίγαντας
Μετά την ανακοίνωση της αδερφής του μετέβηκε στην κ. Ξένου και της είπε για την οπτασία της αδερφής του. Η ευσεβής κ. Ξένου άκουσε για το όνειρο, αισθάνθηκε βαριά συγκίνηση και κλαίγοντας αμέσως παρακάλεσε ιερέα να έρθει στην οικία της και να τελέσει παράκληση και στη παράκληση παρέστησαν και αρκετοί ευσεβείς πολίτες της Νάξου οι οποίοι προσκύνησαν το ιερό εικόνισμα.

Μετά από όλα αυτά ο Νικηφόρος Γ. Λεγάκης παρέλαβε από τα χέρια της κ. Ξένου το εικόνισμα με την παρουσία των επιτρόπων του ναού της Αργοκοιλιώτισσας Νικ. Γ. Λεγάκη, Ι. Στ. Σιδερή, Ι. Π. Γλέζου και Ι.Γ. Χουζούρη και αναχώρησαν για την Κόρωνο. Την ιερή εικόνα προέπεμψαν έως έξω από την πόλη της Νάξου η κ. Ξένου, ο ιερέας και άλλοι πολλοί κάτοικοι της πόλεως .

Η εικόνα κατέφθασε στις 2 μετά το μεσημέρι και σύμπασα η κωμόπολη της Κορώνου με Σταυρό, εξαπτέρυγα, σημαίες, φανούς και λαμπάδες, με συνεχείς κωδωνοκρουσίες υποδέχθηκαν γονυπετώς την περιπόθητη και περισπούδαστη ιερή εικόνα και την ενθρόνισαν στον ιερό ναό όπου όλη τη νύχτα έψαλαν παρακλήσεις, δεήσεις και ικεσίες και δόξαζαν και ευχαριστούσαν τον θεό για την ανεύρεση του ιερού ανεκτίμητου θησαυρού της σεπτής εικόνας της Παναγίας της Αργοκοιλιώτισσας .

Την επόμενη Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου τελέσθηκε πάνδημος ιερή λειτουργία έξω από την Αργοκιλιώτισσα από όλους τους ιερείς του τέως δήμου Κορωνίδος και παρέστησαν άπαντες οι κάτοικοι των κοινοτήτων καθώς και από όλες τις άλλες κοινότητες της Νάξου".


Ο Νέος περικαλλής ναός, ο μεγαλύτερος των Κυκλάδων
Το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Αργοκοιλιώτισσας βρίσκεται στο Βορειοανατολικό τμήμα της Νάξου, 4 χιλιόμετρα μετά την Κόρωνο σε μια όμορφη πλαγιά, στην θέση Αργοκοίλι.

Στον χώρο που βρέθηκαν οι εικόνες ανεγέρθηκε αρχικά ένα πρόχειρο μικρό κελί για τη φύλαξή τους και αργότερα, το 1851, ναός της Παναγίας. 

Κοντά του, το 1962, στο σημείο ανεύρεσης των εικόνων, οικοδομήθηκε ο μικρός ναός της Αγίας Άννας, που ενσωμάτωσε το φρεάτιο που οδηγεί στο σπήλαιο ενώ λίγο ψηλότερα, θεμελιώθηκε το 1997 νέος, μεγαλοπρεπής ναός, που είναι ο μεγαλύτερος των Κυκλάδων ενώ επίσης στον χώρο υπάρχουν συγκροτήματα κελιών για τη φιλοξενία των προσκυνητών.

Το προσκύνημα γιορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου, της Ζωοδόχου Πηγής, όπως επίσης και στις 15 Αυγούστου. 

Τηλέφωνο προσκυνήματος: 22850 - 25922.




Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΤΜΗΜΑ ΜΑΛΛΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

Τα κειμήλια της εικόνας της Παναγίας του Καζάν (τμήμα από τα μαλλιά της Θεοτόκου 
και τεμάχιο από την τιμία εσθήτα). Δεξιά σε μεγέθυνση.



Το αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας του Καζάν.
Περιέχει τμήμα μαλλιών και τεμάχιο τιμίας εσθήτας της θεοτόκου.
Μουσείο Κρεμλίνου, Μόσχα.
Βρίσκονται μαζί με μικρό τεμάχιο της Τιμίας Εσθήτας της Παναγίας ενσωματωμένα στην περίτεχνη και εξαιρετική επένδυση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας του Καζάν (αντίγραφο).

Η εικόνα είναι αντίγραφο της Παναγίας του Καζάν που θεωρείται το παλλάδιο του ρωσικού έθνους και ανήκε στην μεγαλόσχημο μοναχή Ιωάννα Μπαριατίνσκαγια, βασιλικής καταγωγής, μέλος της οικογένειας Μπαριατίνσκι που ήταν κλάδος των Ρουρικιδών, της κυβερνώσας δυναστείας του ανατολικού σλαβικού κόσμου από τα τέλη του 9ου αιώνα μ.Χ. μέχρι το 1598.

Η εικόνα αγιογραφήθηκε στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα και ήταν ιδιαίτερα θαυματουργή, αφού έχουν καταχωρηθεί σε ειδικό βιβλίο περιπτώσεις τυφλών που βρήκαν το φως τους προσευχόμενοι μπροστά στην εικόνα. 

Η φήμη της εικόνας ήταν τέτοια που αποφασίστηκε να χτιστεί παρεκκλήσι στην Ιερά Γυναικεία Μονή Bοζνεσένσκι του Κρεμλίνου και να τοποθετηθεί η εικόνα εκεί.

Η επιγραφή περιμετρικά της θήκης με τα κειμήλια της εικόνας της Παναγίας του Καζάν:
Μέρος των μαλλιών και της εσθήτας της Υπεραγίας Θεοτόκου (μετάφραση).

Λεπτομέρεια του αντιγράφου της εικόνας
της Παναγίας του Καζάν.
Γυναίκες αριστοκρατικής καταγωγής που είχαν θεραπευθεί προσευχόμενες μπροστά στην εικόνα παρήγγειλαν το 1717 το ''πουκάμισο'' της εικόνας και ενσωμάτωσαν σε ειδική θήκη στο αριστερό άκρο της εικόνας μαριολογικά κειμήλια με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, τα οποία ήταν τμήμα από τα μαλλιά της Παναγίας και τεμάχιο από την τιμία εσθήτα της.

Το τμήμα από τα μαλλιά της Θεοτόκου είχε δωρηθεί στις 4 Νοεμβρίου του 1666 στον τσάρο Αλέξιο της Ρωσίας από τον Πατριάρχη Αντιοχείας Μακάριο Γ΄, ενώ το τεμάχιο από την εσθήτα της Θεοτόκου ήταν αφιέρωμα του πρίγκηπα Βασίλη Βασίλιεβιτς Γκολίτσιν, από τον οίκο του οποίου προέρχονταν δύο πριγκίπισσες που είχαν επιχορηγήσει το ''πουκάμισο'' της εικόνας.

Η εικόνα έχει διαστάσεις 32 Χ 28,5 εκατοστά και βρίσκεται σήμερα στο μουσείο του Κρεμλίνου, στην Μόσχα της Ρωσίας.

Αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι οτι εικόνες με ενσωματωμένα λείψανα είναι σχετικά σπάνιες στη ρωσική παράδοση και σώζονται πολύ λίγες.

Βιβλιογραφία: Христианские реликвии в Московском Кремле. Москва, «Радуница», 2000.
 




Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΟΛΕΟΝΤΙΣΣΑΣ.


Φυλάσσεται στην ομώνυμη ιερά Μονή της Παναγίας Χρυσολεόντισσας, στην Αίγινα. 



Η ιερά Μονή της Παναγίας Χρυσολεόντισσας
πηγή φωτογραφίας: www.fysiolatris.net
Η αργυροεπένδυτη και ελαφρώς επιχρυσωμένη, εξαιρετικής τέχνης, εικόνα της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας είναι σήμερα τοποθετημένη στην άκρη του τέμπλου του Καθολικού της Μονής, προς την βόρεια πύλη του Ιερού.

Η Παναγία Χρυσολεόντισσα παριστάνεται να κάθεται μετωπικά σε ένα θρόνο ο οποίος στολίζεται κάτω με λιοντάρια και κρατεί μπροστά της το Χριστό. 

Αποτελεί ένα θαυμάσιο, περίτεχνο και εξαιρετικής ομορφιάς έργο της αυστηρής κρητικής σχολής του 15ου και 16ου αιώνα παρ όλο που η παράδοση θέλει η εικόνα αυτή να είναι μία από τις 70 εικόνες της Παναγίας που φιλοτέχνησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Λεπτομέρεια της Εικόνας
Την θαυματουργή αυτή εικόνα της Παναγίας μετέφεραν ψηλά στο βουνό της Αίγινας δύο μοναχοί, ο Μακάριος και ο Αρσένιος από το μοναστήρι του Αγίου Λεοντίου που είχαν κάψει οι πειρατές τρεις φορές και βρισκότανε χαμηλότερα.

Όπως την έφερναν, άφησαν σε μία πέτρα την εικόνα και ο βράχος αυτός σχίστηκε και σχηματίσθηκε στο σημείο ένας σταυρός.

Αυτό το σημείο σήμερα το λένε «το χέρι της Παναγίας» και βρίσκεται στον δρόμο, δεξιά (δίπλα του ένα καντήλι να καίει μέρα νύχτα) κοντά στην Ιερά Μονή που βρίσκεται στο κέντρο της Αίγινας, με εξαιρετική και ανεμπόδιστη θέα, από ψηλά, στον Σαρωνικό.

Πλήθος θαυμάτων έχουν καταγραφεί, από πιστούς που θεραπεύτηκαν «αλείφοντας με λαδάκι από το καντήλι της Παναγίας», τη σπονδυλική στήλη, το σκοτισμένο κεφάλι, τους διαγνωσμένους όγκους και όλα αυτά είναι ιστορημένα, με ονόματα και διευθύνσεις στο βιβλιαράκι της Μονής.




Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΑ.

Γενική άποψη του αντικειμένου πριν από τη συντήρηση, 2008 (φωτ. Χ. Καρύδης).

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, ένας από τους νεότερους άγιους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, γεννήθηκε στη Νάξο το 1851. Χειροτονείται διάκονος στις 28 Ιουλίου του 1879 στον Ι. Ναό της Μεταμορφώσεως στην Πλάκα, και μετά από πέντε χρόνια χειροτονείται πρεσβύτερος στη μικρή εκκλησία του Αγίου Ελισσαίου, στο Μοναστηράκι. Διακονεί επί 50 χρόνια περίπου (1884 - 1932) στους αθηναϊκούς ναούς.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ
ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΜΕ ΙΔΙΟΧΕΙΡΟ ΥΠΟΓΡΑΦΗ
( Αρχείο Μητροπολίτου Παραμυθίας Τίτου Ματθαιάκη)
Διακρίθηκε ως ο λειτουργικότερος ιερέας και αναδείχθηκε συνεχής διάκονος του Θυσιαστηρίου. Ήταν αφιλάργυρος και ελεήμων.

Ο παπα - Νικόλας, ο λεγόμενος «απλός», διακρίθηκε για την απλότητά του ως άνθρωπος και ως ιερέας.

Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ανεκήρυξε και επισήμως ως άγιο τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά κατά την 135η Συνοδική Περίοδο (1991 - 1992) του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Στο παρόν άρθρο θα παρουσιαστεί ένα από τα επιγονάτια που χρησιμοποίησε ο Άγ. Νικόλαος κατά τη διάρκεια της διακονίας του ως πρεσβύτερος και τα στάδια συντήρησης που ακολουθήθηκαν στο συγκεκριμένο αντικείμενο.

Εισαγωγή.

Σύμφωνα με τον Συναξαριστή, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς επονομάστηκε ως ο απλός ιερέας. Άρα δεν θα μπορούσε εδώ να καταγραφεί ένα πολυτελές λειτουργικό ένδυμα με πλούσιο διάκοσμο, το οποίο να είχε χρησιμοποιηθεί από τον Άγ. Νικόλαο. Το συγκεκριμένο αντικείμενο ανήκει σε μοναστική κοινότητα, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα.

Το επιγονάτιο ανήκει στην κατηγορία των λειτουργικών ενδυμάτων και λόγω του ότι χρησιμοποιήθηκε από Άγιο της Εκκλησίας έχει ιδιαίτερη ιστορική και θρησκευτική σημασία.

Σύντομη περιγραφή του αντικειμένου.

Πίσω όψη πριν από τη συντήρηση, 2008 (φωτ. Χ. Καρύδης).
Μέγιστες διαστάσεις (ύψος x πλάτος): 46×46 εκ.

Υλικό: βαμβάκι, μετάξι, μεταλλικά νήματα, χαρτόνι.

Η μεταξωτή επιφάνεια του καφεκόκκινου κάμπου καλύπτεται από μεγάλα κίτρινα ελικοειδή διακοσμητικά άνθη και καρπούς με φυσιοκρατική απόδοση. 

Το ύφασμα φαίνεται να προέρχεται από μεγαλύτερο κομμάτι και κόπηκε για να κατασκευαστεί το επιγονάτιο.

Στο κέντρο του επιγονατίου, είναι τοποθετημένος σταυρός που έχει κεντηθεί με μεταλλικά νήματα πάνω σε χαρτόνι δημιουργώντας ανάγλυφη επιφάνεια. 

Τα νήματα είναι καρφωμένα στην επιφάνεια με τη γνωστή βελονιά ορθή ρίζα. Τιρ - τιρ και πούλιες χρησιμοποιήθηκαν στις άκρες των κεραιών και στις δέσμες ακτινών που συμπεριλαμβάνει ο σταυρός ενώ περιμετρικά ένα μεταλλικό σειρίτι με γραμμικό διάκοσμο, διακοσμεί το επιγονάτιο.

Λεπτομέρεια φθοράς στο πίσω μέρος,(φωτ. Χ. Καρύδης).
Στο πίσω μέρος παρατηρείται η τοποθέτηση υποκίτρινης ισομερούς ύφανσης λινής φόδρας πάνω από την οποία τοποθετείται υποκίτρινη βαμβακερή και τέλος το επιγονάτιο φοδράρεται με κόκκινο μεταξωτό ύφασμα που, λόγω φθοράς, έχει υποστεί μεγάλες απώλεις του υλικού. 

Πάνω από την κόκκινη φόδρα είχε επιρραφθεί βελούδινος σταυρός που λείπει η μία κεραία του. Μαύρη βελούδινη ταινία στο πίσω μέρος χρησιμοποιήθηκε για τη διακόσμηση της παρυφής του επιγονατίου.

Το μοτίβο του κάμπου όπως επίσης και τα διακοσμητικά στοιχεία του σταυρού του επιγονατίου χρονολογούν το αντικείμενο στο τέλος του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα.

Κατάσταση διατήρησης. 

Λεπτομέρεια των τσακίσεων και των ζαρωμάτων
στην επιφάνεια του κάμπου,(φωτ. Χ. Καρύδης)
.
Το αντικείμενο έφερε αρκετές απώλειες υλικού και ελεύθερες ίνες λόγω της χρήσης αλλά και λόγω της κοπής διαφόρων μικρών τεμαχίων του υφάσματος προς κατασκευή διαφόρων φυλακτών από τους πιστούς ως ευλογία.

Τα μεταλλικά νήματα αυτά φέρουν προϊόντα οξείδωσης λόγω κάποιας παλαιότερης όμως κακής αποθήκευσης.

Παρατηρούνται επίσης διάφορες μεγάλες τσακίσεις λόγω διπλώματος του επιγονατίου και ανοίγματα σε κατά τόπους σημεία. 

Επικαθίσεις και κατά τόπους λεκέδες από τα κεριά βρίσκονται στην επιφάνεια του κάμπου του ενδύματος.

Επεμβάσεις συντήρησης.

Λεπτομέρεια υποστήριξης της πίσω πλευράς με
μεταξωτό τούλι, (φωτ. Χ. Καρύδης)
Πραγματοποιήθηκε αρχικά μηχανικός καθαρισμός για την αφαίρεση των επικαθίσεων σκόνης με τη χρήση μαλακού πινέλου και σκούπας και αργότερα χρησιμοποιήθηκε Chemical sponge® για την απορρόφηση των ενσωματωμένων ρύπων.

Μετά πραγματοποιήθηκε ομαλοποίηση των μεγάλων τσακίσεων ακολουθώντας ανοικτή ενεργή ύγρανση.

Ο μεταξωτός κάμπος υποστηρίχθηκε με κρεπλίνα κατά τόπους και στερεώθηκε με μεταξωτές κλωστές χρησιμοποιώντας διάφορα είδη βελονιάς συντήρησης (couching, long & sort). Ακολουθήθηκε η στερέωση του περιμετρικού σειριτιού με τη χρήση μεταξωτής κλωστής ενώ στο πίσω μέρος του επιγονατίου τοποθετήθηκε βαμμένο (βαφές Lanacron®) μεταξωτό τούλι στην κατάλληλη απόχρωση για να υποστηρίξει όλες τις φόδρες αλλά και για να είναι ορατά τα υφάσματα και ο σταυρός).

Το αντικείμενο δεν έχρηζε περαιτέρω εργασιών συντήρησης χάρη στην καλή γενική κατάστασή του.

Δρ Χρήστος Χ. Καρύδης
Επίκουρος Καθηγητής Προληπτικής Συντήρησης και Ιστορίας Υφάσματος
Α.ΤΕΙ Ιονίων Νήσων, Α.Π.Θ  και Α.Ε.Α.Θ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ www.archaiologia.gr